leykos xronos

leykos xronos

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

KZ-Gedenkstätte



Προσπερνάς μα η μνήμη στέκει λαβωμένη
Περιμένει αμίλητη να την κοιτάξεις
Σώπασε ν' ακούσεις τη σιωπή,
που αλυχτά.  

Νταχάου 2017




Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

0

Και μια μέρα φτάνει η τρέλα. Σου χτυπά την πόρτα. Μία φορά. Δεύτερη δεν υπάρχει. Η πόρτα σπάει κι ό,τι ακολουθεί είναι καταιγιστικό. Η τρέλα δεν παρακαλά, δεν απαιτεί καν. Ληστεύει, μακελεύει, εξοντώνει χωρίς έλεος. Ώρες μετά δεν μένει τίποτα στη θέση του. Ούτε το μυαλό, ούτε η καρδιά, ούτε και καμία από τις προθέσεις που νόμιζες ότι κατοικούσαν μαζί σου. 


Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014

Δεκέμβριος


Ο χρόνος μας δεν τελειώνει ποτέ. Μόνο ο χρόνος τελειώνει και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα ξαναρχίζει, μέσα σε μερικές ανάσες, μέσα στη λάμψη του νυχτερινού ουρανού, ανάμεσα στα μεγάλα και βαριά σύννεφα, με το άνοιξε κλείσε του διακόπτη, με τη ρύθμιση του ρολογιού, με το έθιμο στο σπίτι του παππού, με το μικρό εκείνο τραγουδάκι που σου φέρνει δάκρυα χωρίς να το θέλεις, με μια ευχή που είναι η μοναδική για όλη τη χρονιά, με το τσούγκρισμα των ποτηριών, με την αγκαλιά, τις αγκαλιές, με τις κουβέντες έξω στο κρύο, με την ομίχλη που σχεδόν την ακουμπάς, με τα πρόσωπα των παιδιών, με τους φίλους που ζούνε μακριά, με τους φίλους που σε σηκώνουν ψηλά στις πλάτες τους, με κείνα τα πλάσματα που περπάτησες, αγάπησες, μέθυσες, θρήνησες και χάρηκες ξανά, με τις ευωδιαστές ψυχές, με τον ήχο του κουδουνιού που συναγωνίζεται την καμπάνα τα μεσάνυχτα, με τις νότες των φωνών που συναγωνίζονται την πιο εξαίσια ποίηση του πλανήτη μας, με το βινύλιο που σολάρει ακούραστα στο παλιό πικάπ, με τις άπειρες διαδρομές στους αγαπημένους προορισμούς, με τις άπειρες διαδρομές στο κέντρο της αγάπης, μιας αδέσποτης αγάπης που δεν ανήκει πουθενά, της αγάπης που ανήκει σε όλους και όλοι μαζί της ανήκουμε. Ο χρόνος μας δεν τελειώνει ποτέ. Και του χρόνου…

φωτ. Θωμαή Παυλίδου

Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

θλίψη

Σου το 'πα και παλιότερα: εγώ είμαι φτιαγμένος να τρέχω στις πλατείες, με κόσμο, χωρίς κόσμο, με λύπη, χωρίς λύπη. Έραψα το τελευταίο παντελόνι και το φόρεσα πίσω από τον μαρμαρωμένο έφιππο. Πάτησα τα κλαδιά που με ένα κραακ άνοιξαν δρόμο στα μάτια. Τα δικά σου κολλημένα στα γκράφιτι που σκάρωναν κάτι ορδές έφηβων κοριτσιών. Τα δικά σου μάτια κολλημένα στο ραγισμένο του ουρανού, στην πιο μεγάλη θλίψη. Δύο πράγματα μπορούσα να κάνω. Να εξαφανίσω τη θλίψη ή να προσθέσω άλλη τόση. Δεν έκανα τίποτα απολύτως. Πολύ αργότερα, λίγο πριν σπάσει η νύχτα στα δύο, κοιμήθηκα για τρεις μεγάλες ώρες κάνοντας παρέα στους νεκρούς που περιμένουν υπομονετικά το πέρασμά μας στην ανυπαρξία.  




Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

Νοέμβριος

Ένα απαλό βήμα έμεινε πριν την ολοκλήρωση, πριν τον απόλυτο εναγκαλισμό, πριν την αφετηρία. Πάντα νιώθαμε βαθιά μέσα μας ότι το τέλος είναι η αρχή των πάντων. Το λέγαμε στους διπλανούς μας κι εκείνοι κρυφογελούσαν. Δεν γνώριζαν μα με τα χρόνια το έμαθαν καλά. Μην σιωπάς και δώσε μου ένα φιλί με τα μάτια ανοιχτά. Άσε τη λάμπα με το χάρτινο καπέλο να φωτίζει τις μορφές των δέντρων μήπως και χαθούν οι σκιές του χρόνου και γίνουν μουσικές στ’ αυτιά μας. Στροβιλίσου μαζί μου. Σήκωσε τον άνεμο με το φουστάνι σου και παρέσυρε ό,τι επιμένει να βαλτώνει. Δείχνεις όμορφη όσοι μήνες κι αν περάσουν τεθλασμένα από δίπλα σου. Σε αναφέρουν βιβλία, ποιήματα, τα πινέλα των ζωγράφων του κόσμου βάφουν τη μορφή σου. Η ανάσα σου μυρίζει απάτητες πλαγιές και παγωμένες θάλασσες. Στον δρόμο πίσω σου άφησες ζαχαρωτά και γλυκά του κουταλιού. Χρωμάτισες όλες τις μικρές και μεγάλες πολιτείες που άγγιξες. Ενέπνευσες, προσδιόρισες, στιγμάτισες, έδωσες νόημα στη ζωή. Μου έμαθες ότι εκείνο το αστέρι δεν είναι και τόσο μακρινό κι ίσως αν τεντώσω καλά τα χέρια μου το φτάσω κάποια μέρα. Μια μέρα που δεν θα είναι παραμυθένια αλλά θα είναι αληθινή και τόσο κοντά μου όπως είσαι κι εσύ. Πιάσε το χέρι μου κι έλα να κάνουμε εκείνο το απαλό βήμα που λέγαμε. Μονάχα έτσι θα γλυκάνουμε το κρύο που τόσο ανελέητα μας πολιορκεί. Θυμάμαι τα λόγια σου. Θυμήσου τα λόγια μου. Χυμοί και αποστάγματα, γαλήνιες προσευχές και μελλοντικές αναμνήσεις όσο το νερό θα κυλά κρύσταλλο μέσα στις χούφτες μας. 

φωτ. Θωμαή Παυλίδου