leykos xronos

leykos xronos

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012

ενέχυρα


Οχτώ βαθμοί πάνω απ’ το μηδέν. Κι όμως, η άνοιξη πλησιάζει.

Μόνο το φαρμακείο παραμένει ανοιχτό στη γειτονιά. Λίγα λεπτά απ’ το πολύβουο κέντρο όλα τα εμπορικά καταστήματα έχουν κλείσει. Για πάντα; Ίσως.
Βολτάρω με βήμα πιο αργό απ’ τα χνώτα μου. Ανάσες που προσπερνούν τη γριά με τη σακούλα γεμάτη φάρμακα. Βερεσέ χημεία.
Μάζεψαν τα κιόσκια της λαϊκής. Σήμερα νωρίτερα μα κάποιοι δεν έχουν παράπονο. Μετρούν τον τζίρο με φωνές δυνατές. Τον διαλαλούν κι έπειτα μουρμουρίζουν μέσα στα δόντια τους το κέρδος.
Στα καφενεία της πλατείας, γερασμένοι συνομήλικοι βυζαίνουν νιάτα. Πότε με τα χείλη και πότε με τα μάτια. Μόλις έχουν τσακίσει την τυρόπιτα και τα κόλλυβα της κηδείας τους κι έχουν πετάξει, κοιτάζοντας αλλού, το λαδωμένο κουτί δίπλα στον κάδο με τα λοιπά σκουπίδια.

Δέκα βαθμοί πάνω απ’ το μηδέν. Η άνοιξη δεν αργεί.

Το φαρμακείο της γειτονιάς ξενυχτάει κάθε βράδυ. Συλλέγει πρεζάκια και άστεγους σχιζοφρενείς. Απελπισμένους που δεν έχουν καταλάβει ακόμη ότι αποτελούν παρελθόν ζωντανών κυττάρων. Ανθρώπους που αναμασούν τη μουχλιασμένη μπουκιά της ελπίδας. Της ελπίδας που δεν έχει νικήσει ποτέ κανέναν φόβο.
Κρατώ σημειώσεις γλιστρώντας απαλά το χέρι πάνω στον χάρτινο τοίχο του έρημου τρελοκομείου. Οι τρόφιμοι έχουν δραπετεύσει. Άφησαν πίσω τους κραυγές πρόωρης εκσπερμάτωσης δηλώνοντας ευχαριστημένοι και μετανιωμένοι.
Λίγα λευκά χρυσάνθεμα σαπίζουν στον τάφο των μόχθων μιας ζωής. Ο παλιάτσος των προαστίων κλέβει ένα για να στολίσει το ξεπερασμένο μιραμπό του. Το λουλούδι τσακίζει ανάμεσα στα άγαρμπα δάχτυλά του.

Εννέα βαθμοί πάνω απ’ το μηδέν. Η άνοιξη είναι εδώ.

Ανθίζουν οι τοκογλύφοι.     

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου