leykos xronos

leykos xronos

Σάββατο, 23 Ιουνίου 2012

Αδέσποτος

Ξέρεις τι σκέφτηκα μόλις άνοιξα τα μάτια μου και σηκώθηκα απ' το κρεβάτι; Ίσως κάτι να υποψιάζεσαι. 
Διέσχισα τους διαδρόμους του σπιτιού βάσει ενός προκαθορισμένο, ενός συνηθισμένου καθημερινού δρομολογίου μιας γλυκιάς ρουτίνας που την ενισχύει το καλοκαίρι. Κάθε καλοκαίρι. Αυτή είναι η εποχή μου. Η εποχή που έχω τόσα να κάνω και σχεδόν ποτέ δεν κάνω κάτι. 
Κάποιοι μου έχουν πει ότι γράφω σκοτεινά, χαοτικά, εγωιστικά κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο. Με φαντάζονται τις χειμωνιάτικες νύχτες μ' ένα ποτήρι βότκα κι ένα βαρύ τσιγάρο να σκέφτομαι πως θα βάλω σε μια σειρά τις λέξεις πάνω στο λευκό χαρτί. Μέχρι το ξημέρωμα. Καμία σχέση. Συνήθως βαριέμαι να γράψω. 
Σκέφτομαι συνέχεια. Πλάθω ιστορίες με το νου μου που μένουν απλά ιστορίες που ποτέ δεν θα ακούσουν τα αυτιά κανενός. Δημιουργώ ήρωες που τις περισσότερες φορές δεν τους βαφτίζω καν. Γράφω μόνο όταν δεν έχω τι άλλο να κάνω. Δεν είναι επάγγελμα. Είναι μια επιλογή όταν στεγνώνουν όλες οι υπόλοιπες. Δεν είναι ανάγκη. Ανάγκη, για μένα, είναι οι φίλοι, ο έρωτας και οι μεγάλες βόλτες. Εκείνες που υπάρχουν στο μυαλό μας και κάνουμε μόνο στα όνειρά μας. Δηλαδή, εκεί που ακόμη μας επιτρέπεται. 


Άνοιξα τα μάτια και σηκώθηκα απ' το κρεβάτι. Ακολούθησα την πιο συνηθισμένη διαδρομή απ' την κρεβατοκάμαρα μέχρι την κουζίνα. Έπειτα μέχρι το μπάνιο και ξανά πίσω στην κουζίνα. Άνοιξα το ραδιόφωνο κι ήπια λίγο απ' τον ζεματιστό καφέ μου. 
Σκέφτηκα καμιά δεκαριά βιβλία να με περιμένουν στο τραπέζι, δίπλα στην μπερζέρα. Καινούρια, αδιάβαστα, θελκτικά. Με φρέσκα εξώφυλλα όπως τα καλογυαλισμένα φρούτα στους πάγκους της λαϊκής. 
Σκέφτηκα όμορφα κορίτσια να περνούν κάτω απ' το σπίτι μου χέρι χέρι με όμορφα αγόρια. Νέα κι ανυποψίαστα, γεμάτα καυτές σταγόνες έρωτα στα πρόωρα φουσκωμένα παντελόνια τους. Στα πεταχτά τους στήθη. 
Σκέφτηκα τις απαλές φωτογραφίες περασμένων διακοπών που χάνουν το χρώμα τους χωρίς να χάσουμε τις μνήμες μας. Κι εκείνα τα μπαρ που καθόμασταν με τις ώρες διασχίζοντας με το μάτι τις παραλίες του Νότου.
Σκέφτηκα, επίσης, πως είναι πολύ πρωί ακόμη για να σκέφτομαι κι έπειτα μου ήρθε στο μυαλό ο Cortazar, έτσι, χωρίς λόγο κι ακούγοντας το ξυπνητήρι που ξέχασα να απενεργοποιήσω τον ξέχασα κι αυτόν.
Σκέφτηκα κι έναν τύπο που δεν κατάφερα ποτέ μου να του βρω ένα όνομα να του πάει γάντι και συνήθως τον φωνάζω με το παρατσούκλι του κι αυτός γυρίζει. Ναι! Αυτός κυριάρχησε μέσα μου. Ο Αδέσποτος. Και μ' αυτόν θα έχω να κάνω από δω και πέρα. Φιλιά!