leykos xronos

leykos xronos

Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2012

σαΐτα

Χθες βράδυ μου τελείωσαν τα τσιγάρα. Δεν κουνήθηκα καθόλου. Όλη τη νύχτα έμεινα καρφωμένος, πιστός, μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή. Περίμενα. Στεγνός, φοβισμένος, χαρμανιασμένος.

Όταν πήρε να ξεμερώνει ήμουν πιασμένος. Ολόκληρο το κορμί μου ένα σκληρό κομμάτι πέτρας. Ασμίλευτης. Τα μάτια μου δάκρυζαν στη θέα του ορθογώνιου κενού.  Στη Θεά.

Κατάφερα να συρθώ ως έξω μήπως κι αντικρίσω τη χαρά των σπαρμένων χωραφιών. Συνάντησα λόφους με έξι, δέκα και είκοσι ορόφους. Απογοητεύτηκα γοητευμένος. Μέρα δεν υπήρχε, ακόμη.

Κάποια φορτισμένα σύννεφα μιλούσαν τη χάρτινη γλώσσα των αυτοσχέδιων αεροπλάνων. Έστελναν σαΐτες. Μ' ένα ελαφρύ άλμα και το χέρι τεντωμένο έπιασα μία στον αέρα.

Ξεδίπλωσα με δυσκολία, με προσοχή να μην σκιστεί, το αυστηρά τσακισμένο χάρτινο κατασκεύασμα. Τα χέρια μου βράχηκαν από λέξεις:

"σε ποιο Σύμπαν είμαι η Αγάπη σου;" 



1 σχόλιο:

  1. Δεν έχει σημασία το "σε ποιο σύμπαν" αλλά το "είμαι η Αγάπη σου".

    (θα εθιστώ εδώ μέσα, το βλέπω...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή