leykos xronos

leykos xronos

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2012

ας σοβαρευτούμε αγάπη μου

Οι γυμνοί σου αστράγαλοι. Αυτό έμεινε στο κουφάρι της μνήμης που κάποιοι θα ονόμαζαν κρεβάτι. Έφυγες και τους άφησες πίσω σου. Μου τους άφησες. Δύο μπαγιάτικοι αστράγαλοι. Πίσω. Εδώ. Σε μένα. Δεν θα σαπίσουν ποτέ έτσι όπως είναι βουτηγμένοι μέσα στη φορμόλη της λοξής μνήμης. Μα ούτε και θα περπατήσουν ξανά γιατί... καταλαβαίνεις γιατί. 
Δύο λευκοί αστράγαλοι με τα ξανθά ίσια μαλλιά τους να δραπετεύουν απ' το καλάθι με τα ξυνόμηλα. Να γίνονται σχοινί. Να συναντούν τα δερμάτινα σανδάλια με τις αλμυρές δαντέλες τους, του περασμένου πελάγους κεντήματα. Κολλημένες και βαμμένες απ' το ιώδιο του κοκαλωμένου αστερία. Του νεκρού αστεριού με τις διαμελισμένες κεραίες.

Χθες κυνήγησα τη σκόνη του χαμηλοτάβανου σπιτιού μου. Έδιωξα όλες τις άνεργες νότες που έσβησαν εκείνο το μεσημέρι. Κοίταξα τα καρέ της ξύλινης πόρτας πίσω από τα περιστρεφόμενα πτερύγια του ανεμιστήρα. Εναλλασσόμενα κομμάτια θολών ονείρων. Έψαξα για τις σάρκες σου και τις βρήκα κουλουριασμένες στο πλάι της ψάθας να λούζονται κρυφά με άργιλο.
Τώρα με κοιτάζουν με μάτια βουρκωμένα ενώ παρακαλούν για την παύση της ομηρίας τους. Μα δεν φταίω για ό,τι τους συμβαίνει. Ίσως θα φταίξω για ό,τι τους συμβεί. Μέχρι τότε είμαι αθώος τεμαχισμένη μου φύση. Μου άφησες δύο αστράγαλους. Αλαβάστρινα πορτρέτα βασανισμένων παρθένων. Στερημένων βημάτων. Το ξέχασες αγάπη μου;  

  
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου