leykos xronos

leykos xronos

Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

λεπτές κινήσεις αντιβαρύτητας

Σηκώνομαι απ' το κρεβάτι ενώ δεν έχω ξυπνήσει

Φορώ τη ρόμπα

Η τουαλέτα με υποδέχεται κρύα

Ξερνώ τη χθεσινή πίτσα

Κατουρώ τις χθεσινές μπύρες

Βουρτσίζω σχολαστικά τα δόντια μου

***

Ξυπνώ

Η κουζίνα με υποδέχεται κρύα

Ανοίγω το ψυγείο

Το φως του παραμένει σβηστό

Κλείνω το ψυγείο και το ξανανοίγω

Το φως ανάβει κανονικά

Ξεχνώ γιατί άνοιξα το ψυγείο

Ετοιμάζω καφέ

Ζεστό

***

Διασχίζω τον μισό διάδρομο

Το καθιστικό με υποδέχεται κρύο

Κάθομαι στον κόκκινο καναπέ

Βουλιάζω ρουφώντας μια καυτή τζούρα ελληνικού

Πίνω νερό από ένα μπουκάλι που βρίσκω στο πάτωμα

Το νερό με υποδέχεται κρύο

***

Κοιτάζω το ρολόι

09:45

Ξανακοιτάζω το ρολόι

09:45

Κοιτάζω τρίτη φορά το ρολόι

09:46

Ηρεμώ

***

Στρίβω ένα περιποιημένο τσιγάρο

Χτυπώ το φίλτρο στον αναπτήρα

Ανάβω το τσιγάρο και καταφέρνω να μην πνιγώ

Τραβώ δεύτερη τζούρα

Πνίγομαι

Βήχοντας βγαίνω στο μπαλκόνι

Το μπαλκόνι με υποδέχεται κρύο

Κάποιο περιστέρι πετάει μακριά

Μπαίνω μέσα κλείνοντας πίσω μου την μπαλκονόπορτα

***

Τελειώνω τον καφέ

Τελειώνω το τσιγάρο

Παρατάω την κούπα πάνω στο τραπέζι

Σβήνω το τσιγάρο στο τασάκι

Πίνω νερό απ' το ίδιο μπουκάλι που πριν βρήκα στο πάτωμα

Αφουγκράζομαι

Το σπίτι δεν έχει να μου πει τίποτα

Το σπίτι είναι άδειο

Η αγάπη λείπει στη Δύση για δουλειές

***

Διασχίζω όλον τον διάδρομο

Σέρνω τις γέρικες παντόφλες μου

Φτάνω στο υπνοδωμάτιο

Βγάζω τη ρόμπα

Ξαπλώνω

Το κρεβάτι με υποδέχεται κρύο.



Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2012

λερωμένα δάχτυλα

με ποια αρχή θα αρχίσεις;

Πρώτα σκέφτηκες τις λέξεις;
Τις λέξεις;

ΑΚΟΥΣΤΕ!

Πρώτα απ' όλα σκέφτηκε τις λέξεις.

ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ!

δεν έμαθα λέξεις στην αρχή
πρώτα έμαθα να χορεύω
σε μια λίμνη υγρής πλαναισθησίας

το σώμα μου εκτινάχθηκε
βρέθηκα ανάποδα
πήρα βαθιά ανάσα
έκλαψα χορεύοντας
γλίστρησα σε χέρια 
σε χλιαρές αγκαλιές
αμέσως μετά, κοιμήθηκα.

Στο πρώτο όνειρο κολύμπησα
γύρισα πίσω στη μακάρια φύση
και ράντισα με εφιάλτες
τα οξέα του στομάχου.

Πρώτα σκέφτηκα τα λερωμένα δάχτυλα!

Ξύπνησα με μάτια κίτρινα
με στόμα σαλιωμένο 
τα σπλάχνα μου ούρλιαζαν 
ακατανόητους θορύβους

Οι λέξεις της δεύτερης ζωής
ήρθαν αργά το απόγευμα 
Αγάπη μου!
το μαλλί μου φούντωνε ατίθασο
συνέχισα να πεινάω

η πρώτη ζωή πρόβαλε φασκιωμένη
σε καρέ κόκκινης λαδομπογιάς

η εποχή που ακόμη έβαφα τα χέρια
με κάρβουνο και μελάνη
γράφοντας συνθήματα σε τοίχους
γνωρίζοντας πως δεν θα τα διαβάσει Κανείς.