leykos xronos

leykos xronos

Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2012

και του χρόνου

Επιστρέφω πάντα στην αρχή του λόγου που μ' έφερε κάποτε εδώ. Αγκαλιάζω εκείνες τις ώρες με μάτια αχαλίνωτης συμπόνιας, σχεδόν συγκινητικής. Τις σκεπάζω με τις δάφνες της φράντζας των γυμνασιακών σκασιαρχείων. Του πρώτου ριγέ σκιρτήματος στην αυλή του σπιτιού των προγόνων μου. Επιστρέφω στην αρχή του λόγου για να καταφέρω να δω ίσια μπροστά στο μέλλον που έχω ζήσει και που εκείνη την ώρα δεν υποψιαζόμουν καν. Πολλές φορές, αυτή η επιστροφή, έχει ημερολογιακή χάρη. Άλλες πάλι, όχι. Ποιος νοιάζεται άραγε; Πάντως, μου συμβαίνει ως ένα αναπόφευκτο γεγονός. Ως ένα υποχρεωτικό ταξίδι που κάποιος άλλος φρόντισε να μου κλείσει τα εισιτήρια και τη θέση στο τρένο της επιστροφής. Μπορεί να το κουβαλούν μέσα τους οι μέρες. Οι τελευταίες μέρες του χρόνου. Του κάθε χρόνου που τελειώνει.Μπορεί απλά να είναι μία ανασκόπηση στα έσω κιτάπια των λεγομένων ή των πεπραγμένων. Συνήθως δεν δίνω σημασία στο που ακριβώς επιστρέφω αλλά στο γεγονός ότι επιστρέφω. Αυτό είναι που προσθέτει την τελευταία πινελιά μέλλοντος στο παρελθόν που δεν ξέχασα. Ούτε έχασα.

Σπάνια στέκομαι σε συγκεκριμένα συμβάντα. Πρόσεξε, δεν ξεχνώ κανένα απ' αυτά. Όμως δεν χρειάζεται να τα αναφέρω με το όνομα και την ημερομηνία τους. Με τον πόνο που προκάλεσαν ή την υπέρτατη χαρά που δώρισαν. Υπάρχουν μέσα μου κι όταν υπάρχει κάτι μέσα σου είναι περιττό να το αναφέρεις στον εαυτό σου. Το 'χεις χωνέψει κι αυτό για μένα αρκεί. Κάποιοι μάλιστα με κατηγορούν ότι ξεχνώ. Ότι έχω μάθει να ξεχνώ. Ότι έχω εξασκηθεί πάνω στην τεχνική της θελημένης αμνησίας. Σε κάποιες περιπτώσεις έχουν δίκιο. Όμως στις πτώσεις και τις απογειώσεις έχουν άδικο. Δεν τους κατηγορώ. Έχω μερίδιο ευθύνης και αρκετά μεγάλο μάλιστα. Όμως κι αυτό λίγη σημασία έχει.

Δεν έχω καμία διάθεση να σου αποδείξω ότι αυτή τη στιγμή αναπολώ ή προσπαθώ να σημειώσω τα συν και τα πλην των προηγούμενων 365 ημερών της ζωής μου. Θα ήταν εξάλλου μεγάλο μπλέξιμο για μένα. Τα έχω ωραία στο κεφάλι μου όμως δεν μπορώ να σου τα μεταφέρω. Η σημασία αυτού του κειμένου είναι η ανάγκη μου να τονίσω την ανάγκη της επιστροφής στην αρχή του λόγου που με έφερε κάποτε (σήμερα) εδώ. Κι από εκεί να χαιρετήσω τον παρείσακτο εαυτό μου. Από εκεί να τον γλιτώσω από τον τυχοδιωκτισμό των κειμένων του. Από εκεί να τον λυτρώσω από το παρελθόν που ακόμη δεν θυμάται. Από εκεί να σηκώσω σε στυλ πρόποσης το ποτήρι και να πιω στην έναρξη και το φινάλε. Να πιω στην καταστροφή του παλιού και στη γέννηση του νέου κόσμου. Να πιω στην καταστροφή του Χρόνου.  





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου