leykos xronos

leykos xronos

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2012

μια στοίβα στο κομοδίνο

Είναι, σήμερα ακριβώς, σαν όλες εκείνες τις ασήκωτες ημέρες που δεν μπορείς να ανοίξεις τα μελαγχολικά μάτια σου και να δεις καθαρά αυτό που βλέπουν όλοι οι άλλοι. Διαλέγεις κάποιο προσωπικό τέμπο καθαρίζοντας τον σκουριασμένο λαιμό σου κι αρχίζεις να επιδίδεσαι σε διάφορες εκτελέσεις σχιζοφρενικών τραγουδιών, στυλ μπαλάντας - δολοφονικής εννίοτε. Αναμασάς τις ίδιες πάντα αποστολικές μελωδίες που σε κρατούν αλυσοδεμένο στο ζεστό κρεβάτι με τα παγωμένα σύνορα και τις αχανείς στέπες που απλώνονται πέρα μακριά από τα σκεπασμένα πόδια σου. Ρίχνεις κάτι κλεφτές και πονηρές ματιές στη στοίβα των βιβλίων με τις τσακισμένες σελίδες που έχεις μόνιμα στο κομοδίνο, κάτω ακριβώς από τη λάμπα με το σκισμένο καπέλο. Δεν τολμάς να απλώσεις το χέρι κι ούτε καν σκέφτεσαι να καταστρέψεις τις απαλές νιφάδες που σε χωρίζουν με όλο αυτό το δημιούργημα. Είναι το δικό σου δημιούργημα που χάρισες σ' έναν κόσμο ο οποίος αδυνατεί ακόμη και τώρα να δεχθεί. Όμως που και που κοιτάζει περίεργα πίσω απ' τα γαλλικά παραθυρόφυλλα που επίτηδες άφησες ανοικτά, κάποιο πολύτιμο βράδυ. 

Είναι, χθες περίπου, σαν όλες τις περασμένες, όλες τις προηγούμενες, όλα τα νυχτόβραδα που προηγήθηκαν, όλες τις νύχτες που αναλώθηκαν ώστε να γίνεις αυτό που πραγματικά έγινες και δεν έγινες αυτό που πραγματικά σιχαινόσουν. Τότε, μέχρι χθες, άπλωνες τη χάρη ενός μεταξένιου κορμιού στολίζοντας το με τ' άστρα του παρθένου χιονιού, αλείφοντας το με τα αγέννητα τέκνα της πιο κρυφής σου επιθυμίας. Μέσα σου δούλευες ξανά και ξανά τις ίδιες σκηνές της ποθητής πρεμιέρας προσπαθώντας να κοιτάζεις όσο δυνατόν λιγότερο στο κείμενο που έτσι κι αλλιώς γράφτηκε από σένα τον ίδιον. Λάτρευες μέχρι λιποθυμίας τα σκηνικά που αναφερόταν σε κάποιο φουτουριστικό έργο. Τα σκηνικά που δανείστηκες από το μέλλον της μεθεπόμενης ζωής κάποιου που σου μοιάζει ή που θα σου μοιάζει στα σίγουρα αλλά δεν θα είσαι εσύ ολότελα και ακριβώς. Χθες, περίπου λίγο πριν, τα μεσάνυχτα ήταν που αποκοιμήθηκες αγκαλιά με το ιερό κομποσχοίνι που γκρέμισε όσα έχτισες ή τ' άφησε αραχνιασμένα μέχρι την επόμενη, σαν σήμερα, ημέρα ώστε να μην μπορείς και να μην έχεις την παραμικρή διάθεση ή δύναμη έστω και να τα αγγίξεις (μόνο) για λίγο. Κατεδάφισε όλες αυτές τις στοίβες των βιβλίων με τα σκληρά εξώφυλλα και με τα ακόμη πιο σκληρά εσώφυλλα αφήνοντας μισάνοιχτα τα γαλλικά παραθυρόφυλλα για να μπορεί ο κάθε αχρείος να ρίχνει τις κλεφτές του ματιές χωρίς την παραμικρή σταγόνα Αγάπης στην άκρη του βέβηλου ματιού του. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου