leykos xronos

leykos xronos

Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2013

δεν έχω υποκύψει ποτέ



Δεν έτυχε ποτέ να υποκύψω σε κάποιο πάθος, μα άλλωστε και ποιο θα μπορούσε να συνεπάρει εμένα;  Όλες τις επιθυμίες των ανθρώπων τις διευθετώ εγώ. Οι γυναίκες ριγούν στη θέασή μου, πέφτουν δίχως δισταγμό στα πελώρια αόρατα χέρια μου· οι φλεγόμενες εκείνες που όταν αντιλαμβάνονται την παρουσία μου στο μέσο της νύχτας, δε σαστίζουν, παρά  μόνο με καθάριο ένστικτο,  μπρούμυτα γυρίζουν και λίγο λίγο υψώνουν τη λεκάνη τόσο όσο να αισθάνονται το φύλο τους αρκετά εκτεθειμένο.

      Αμέτρητους αιώνες εισχωρώ στα  δωμάτια και στις παράνομες ερωτικές σκέψεις των ανθρώπων, μα κυρίως των γυναικών· τις νιώθω στα σχεδόν άυλα χέρια μου να σπαρταράνε σα ψαράκια μιας μαγικής λίμνης, να γίνονται αέρινα παιχνίδια στον Ζέφυρο άνεμο και ο ερωτικός στροβιλισμός τους να συμβαίνει μεταξύ ύπνου και  ξύπνιου. Τόσα χρόνια σκοπός μου είναι να εκπληρώνω κάθε ερωτική φαντασίωση, όλα εκείνα που οι νόμοι της καθημερινής ανθρώπινης ζωής, τα καθιστούν αδύνατα να συμβούν.

    Τ’ όνομα μου είναι Ίμερος και είμαι φτιαγμένος από τα φαντασιογόνα υλικά του πόθου. Στην ελληνική μυθολογία είχα αδελφό τον Έρωτα και μητέρα μου ήταν η Αφροδίτη. Προτού με κάνουν οι γονείς μου, εράστρια είχα τη Λίλιθ, μια πανέμορφη γυναίκα βγαλμένη από τις πιο απαγορευμένες ανθρώπινες σκέψεις· την είχα κλέψει μέσα από τα χέρια του Εωσφόρου και υπήρξαμε και οι δύο τυχεροί, μιας και οι πύρινες γλώσσες του κάτω κόσμου δεν πρόλαβαν να μας κάψουν. Πριν όμως και από αυτό, θυμάμαι την πρώτη μου πνοή,  την πήρα μέσα από την αγκαλιά μιας φλογίζουσας σφαίρας η οποία με πέταξε σαν άστρο φωτεινό από το νεφέλωμα του Ωρίωνα, στην επιφάνεια ενός πολύχρωμου γαλαξία. Από εκείνο το σημείο ήταν φανερός ο κόσμος και οι επιθυμίες του. Όλα εκείνα τα ποθητά όνειρα από τα οποία είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος, τα έβλεπα μπροστά μου. Οι σκέψεις αυτών κατέληγαν με κάποιον ανεξήγητο τρόπο σε μένα· τις βίωνα κι εγώ, και γινόμουν μέρος μιας  ερωτικής συμπαντικής συνομωσίας όπου η κάθε φευγαλέα ανθρώπινη υπόσταση σπινθήριζε τη δύναμη του κρυφού πόθου και ήταν τόσο φανερός που σαν φλογίτσες φαίνονταν -ακόμα και από τόσο μακριά-  οι υπάρξεις τους.

    Και έπειτα από την παρατήρησή μου αυτή, από τον πολύχρωμο γαλαξία, υπηρετώ τις φαντασιακές επιθυμίες των ανθρώπων, ενώνω τις γλώσσες τους και συντρίβω τα μεταξύ σώματά τους. Μα όλα αυτά συμβαίνουν μόνο μέσα στα πιο ζωντανά όνειρά τους, εκεί που ο μοναδικός κυρίαρχος του θελκτικού αυτού κόσμου, είμαι εγώ. 

                                                
                                                                                    Ειρήνη Βακαλοπούλου



Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2013

cristal blue

Το στρωμένο κρεβάτι. Τακτοποιημένες οι κουβέρτες, σιδερωμένα τα σεντόνια, σφραγισμένη η ντουλάπα, γεμάτο υφαντά το μπαούλο. Δύο κομοδίνα. Στο δεξί: κορνιζαρισμένη η φωτογραφία του γάμου, αντικριστά βλέμματα, ασπρόμαυρα.
Στην κουζίνα δίπλα στο αλάτι είναι το πιπέρι. Ακολουθεί ο καφές, η ζάχαρη, η ρίγανη, το μπαχάρι, το κύμινο, οι οδοντογλυφίδες, η σόδα. 
Η τηλεόραση σβηστή.
Το ραδιόφωνο σβηστό. 
Επέμενε να λέει: "κλειστή", και "κλειστό". 
Τα μάτια του φούρνου. Όχι οι εστίες. Τα μάτια του φούρνου είναι παγωμένα, καθαρά, παροπλισμένα.
Τα ρεβύθια μουλιάζουν οχτώ ώρες. Τσίπουρο, τυρί, ελιές, ταραμάς, μελιτζάνα τουρσί, πιάτα, πηρούνια, κουτάλια, μαχαίρι: περιμένουν.
Τα κεράσματα απολαμβάνουν την παρέα του κονιάκ σχεδιάζοντας το προσεχές ταξίδι της συνάντησης με τον ουρανίσκο και τη φλύαρη γλώσσα.
Το τραπεζομάντηλο συναγωνίζεται τη γεωμετρική τελειότητα των θεωρημάτων.
Το μικρό πράσινο χαλί μπροστά στη μπαλκονόπορτα ξεχρωματίζει μετρώντας στάσεις και βήματα εισόδων - εξόδων.
Η μοναδική λάμπα του διαδρόμου κρέμεται σκοτεινά και άηχα (σκοτεινή και άηχη)
Το ψυγείο μουρμουρίζει ανηφορικά πρελούδια συντήρησης και απόψυξης.
Η βρύση στάζει σε ρυθμό 4/4.
Τα γυαλιά της μυωπίας είναι μπροστά από τα γυαλιά της πρεσβυωπίας. Δύο ζευγάρια με σταυρωμένα τα μπράτσα στο μάρμαρο του νεροχύτη.
Το υγρό πιάτων, όσες φορές κι αν κοιτάξω, είναι ακριβώς στη μέση του πλαστικού μπουκαλιού.
Το ρολόι του τοίχου δεν χτυπά στις ολόκληρες ώρες. Δεν χτυπά ούτε στα ημίωρα. 
Η Παναγία κρατά το βρέφος. Σφιχτά.
Τρεις καρέκλες, το τραπέζι, το ντιβάνι.
Έξι πλεγμένα μικρά καλάθια: Ένα με στυλό, μολύβια, μαρκαδόρους. Τρία με φάρμακα. Δύο με φρούτα (μανταρίνια και μήλα).
Τα Αποσπάσματα του Ερωτικού Λόγου, του Ρολάν Μπαρτ, κολλητά με το moleskine. Ο νεκρός συγγραφέας κάνει παρέα στη μάνα του.
Η θήκη του καπνού και τρία καθαρά σταχτοδοχεία. Ο αναπτήρας δεν ανάβει. "Ανάβει" έλεγε κι εκείνος. 
Τα καλοριφέρ ανάβουν. Στις εφτά. Μέχρι τις εφτά απομένουν δύο ολόκληρες ώρες.
Η σιωπή κυριαρχεί. Βασιλεύει εντός μου και εκτός μου. Γαληνεύει την ερημιά. Άλλοτε με πείσμα τη φουντώνει φέρνοντάς την ακόμη πιο κοντά. Η ερημιά δεν είναι καλή παρέα. Ούτε το σκοτάδι.
Το παραπεμπτικό για τον νευρολόγο είναι κάτω απ' το τηλεχειριστήριο. 
Δίπλα είναι οι πέντε φάκελοι αεροπορίας γεμάτοι σύννεφα. Άδειοι από γράμματα. Τα γραμματόσημα κολλημένα το ένα δίπλα στο άλλο. Σφραγίδες αποστολής: Μπουένος Άιρες - Σικάγο - Τορόντο - Αμβούργο - Φρανκφούρτη.
Νυχτώνει.
Τα σημάδια στα δάχτυλα δεν φαίνονται πλέον.
Η μικρή λάμπα με το πάνινο καπέλο στο γωνιακό τραπεζάκι του καφέ, ανάβει. 
Ο καφές φουσκώνει. Τον σερβίρω. Σ' ένα μικρό ποτήρι σερβίρω το κονιάκ. Μπουκώνομαι με δυο σοκολατάκια. Τα ολόκληρα φουντούκια σπαρταρούν ανάμεσα στα δόντια μου. Η θρυμματισμένη σάρκα τους βρέχεται από το κονιάκ και παίρνει φωτιά απ' τον καφέ. 
Ο αναπτήρας εξακολουθεί να μην ανάβει. Έλιωσε η πέτρα του. 
Στην πλάτη μου έχω έναν πίνακα από λάδι. Δεν τον βλέπω.
Δεξιά μου έχω ακόμη έναν πίνακα από λάδι. Τον βλέπω.
Η βαρκάδα φωτισμένη απ' το μπογιατισμένο ηλιοβασίλεμα αγκαλιάζει την κοιμισμένη γιαγιά.
Ο παππούς λείπει.
Το σπίτι είναι έρημο από άντρα.  



  

Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2013

Υπερβατικό - Φώτης Δούσος




Η ατμόσφαιρα είχε αραιώσει δραματικά. Δυσκολευόμασταν τόσο πολύ να αναπνεύσουμε που μέσα σε λίγα χρόνια
Πέρασαν  χίλια χρόνια. Συνηθίσαμε την κλιματολογική αλλαγή. Πολλά ζώα και φυτά εξέλιπαν. Άλλα εξελίχθηκαν. Τα περισσότερα φυτά τώρα μοιάζουνε με φύκια και με νούφαρα. Τα ψηλά δέντρα εξαφανίστηκαν. Με την πάροδο του χρόνου τα νεογέννητα εμφανίζουν μια γενετική μετάλλαξη: βγάζουν βράγχια στην άκρη του λαιμού τους.
Κάποιοι άρχισαν να κολυμπούν στον αέρα. Ήταν τόσο πυκνός ο αέρας. Άλλοι κολυμπώντας ισχυρίστηκαν ότι είχαν φτάσει στην επιφάνεια αυτής της διάφανης θάλασσας, είχαν βγάλει το κεφάλι τους έξω, είχαν δει τι υπάρχει εκεί.
Λέγανε για
Τον Θεό. Ότι είναι μαύρη. Μερικά πράγματα δεν άλλαξαν καθόλου.


Φώτης Δούσος 

 

Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2013

Γωγώ Γιανναδάκη - 5 + ένα ποιήματα



ΓΥΡΩ - ΓΥΡΩ ΜΟΝΟΙ

Έλα, θα παίξουμε.
Πιάσε τα χέρια μου
να είμαστε ενωμένοι.
Στη μέση βάλε όλα
όσα μας χωρίζουν.
Ψέματα, λάθη, φόβοι
είναι τόσα πολλά.
Γύρνα, γύρνα μαζί μου.
Κλείσε τα μάτια σου.
Αν τους χαρίσεις ένα βλέμμα
ευθύς θα μεγαλώσουν.
Τόσο που θα μας πιέσουν
και θ’ αφήσουμε τα χέρια.
Κράτα με κι ας έχουμε
Ένα τείχος ανάμεσά μας.
Άλλωστε, το γνώριζα απ’ την αρχή
πως παίζουμε γύρω-γύρω μόνοι.




ΑΠΕΡΓΙΑ ΧΗΝΑΣ

Δες καμαρωτά πολύ
που περπατούν οι χήνες.
Ίχνος ονείδου και ντροπής
σαν κράζουν με μανία.
Έτσι που ανοίγουν τα φτερά
τις περνάς για βασιλιάδες.
Κι αν από κάτι απειληθούν
ευθύς θα το δαγκώσουν.

Μα όταν η χήνα απεργεί
κάνει παντού την πάπια.



Η ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

Είμαι και γω
μια βιβλιοθήκη.
Υπάρχω, τρίζω
υποβαστάζομαι.
Χαλάω με τον καιρό
μαζί και όσα κουβαλάω.
Με τρυπάνε με καρφιά
για ν’ αντέξω λίγο ακόμα.
Φυλάω κάμποσα βιβλία
όσα έχω ζήσει στο χαρτί.
Κιτρινισμένα τα παλιά
ολοζώντανα τα νέα.
Κι έρχονται μέρες που
με πιάνει και διαβάζω.
Και γυρνάω τις σελίδες
μα το τέλος δεν αλλάζει.
Τα μεγάλα και παλιά βιβλία
με πονάνε πάντα πιο πολύ.
Είναι που βαραίνουν οι σελίδες
απ’ τη σκόνη και τη μνήμη.
Προσπάθησα πολλές φορές
να μ’ αλαφρύνω ξέρεις.
Μα αν δεν υπήρχανε αυτά
ποτέ δε θα ‘χα ζήσει.
Και είσαι ακόμα μέσα μου
γιατί όταν πάω να σε πετάξω
ή να σε κάψω ζωντανό
μου κόβονται τα χέρια.
Και το μόνο που φοβάμαι-
μη γίνω κάποτε και γω
κίτρινο παλιό βιβλίο
στο ράφι κάποιου άλλου.


  
ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΔΙΑΦΟΡΑ

Αγόρασα εισιτήρια
για την παράστασή μας.
Κάποτε είπες πως ο έρωτας
είναι απλή μυθοπλασία.
Αλλάζεις τα κοστούμια σου
μα και το μακιγιάζ
ακόμα και το σκηνικό
για να ταιριάξεις κάπου.
Κάθε φορά ένας νέος ρόλος
υπήρξες Ρωμαίος και Οθέλλος.
Πέρασαν από casting
οι ερωτικοί σου μονόλογοι
και δοκιμάστηκες πολλάκις
στο χορό της καρδιάς.
Τώρα που ανέβηκε η ζωή μας
στο σανίδι και πωλείται
αγόρασα κιάλια ακριβά
μη χαθούν οι λεπτομέρειες.
Μας διαφήμισες καλά
μετά βίας βρήκα θέσεις
και σε περίμενα να ‘ρθεις
δίπλα μου να καθίσεις.

Μα άρχισε το θέατρο
κι άκουσα τη φωνή σου.
Πάλι υποδύεσαι και ‘γω σιωπώ
Να λοιπόν, η ηθοποιός διαφορά μας.



ΔΙΑΛΕΞΕ

Σε βάζω να διαλέξεις.
Δυο θάλασσες χωρίζει η διάζευξη.
Ομοούσια η αμφιταλάντευσή σου.
Και συ έχρισες άκυρη την προσφορά μου.
Διαλέγω είπες μια λίμνη.
Τ’ ατελή πάντα σε τρομάζουν.


ΤΑ ΣΤΑΧΥΑ

Κοίτα τα στάχυα
πως μεγάλωσαν
και θέριεψαν.
Κοίτα που ξάνθυναν
και πήραν χρώμα
από τον ήλιο.
Ελεύθερα, ξανθά
χορεύουν ταγκό
με τον αέρα.
Σου ‘χα πει
πως μοιάζεις
με τα στάχυα.
Θα σε ψεκάσω λακ
για ν’ αντέξεις
μες στο χρόνο.
Θα σε κρεμάσω ανάποδα
να ξαπλώνω στο κρεβάτι
και να μιλάμε για πάντα. 

                                                                       Γωγώ Γιανναδάκη