leykos xronos

leykos xronos

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2013

ένας κουβάς χρώμα

Πρέπει να ανακάτευα μισή ώρα. Μία; Ίσως περισσότερο. 
Ακόμη λίγο λευκό. Να μην βγει πολύ σκούρο, λέω. 
Είχα χρόνο μπροστά μου.
Πίσω να δεις πόσο χρόνο είχα! Συσσωρευμένο. Χιλιάδες πακεταρισμένα δευτερόλεπτα έτοιμα για ολοκληρωτική μετακόμιση. 
Ανακάτευα. Μία ώρα σίγουρα. Κοιτούσα το άδειο ντουβάρι ακριβώς μπροστά μου. Λίγο λευκό ακόμη. Τα πνευμόνια μου διαμαρτύρονταν από τη μίξη καπνού και πλαστικού χρώματος. Ο λαιμός μου κλειστός. Ναι! Είχε κλείσει για τα καλά. Εκτελούνται έργα. Εντός.

Το πινέλο ταξίδεψε απαλά διαγράφοντας παράλληλη πορεία με το πάτωμα. Βυθίστηκε εκ νέου στον κουβά και συνέχισε μελαγχολικό. Κοίταξα καλά. Στάθηκα μερικά μέτρα μακριά και ξανακοίταξα. Βγήκε πολύ σκούρο, σου τα 'λεγα. Πρόσθεσα λίγο λευκό ακόμη.
Συνέχισα όπως και πριν. Σταθερά. Παράλληλα με το πάτωμα. Πριν στερέψει το πινέλο το έβρεχα και συνέχιζα. Συνεχίζω.

Το πρώτο χέρι τελείωσε. Πολύ σκούρο. Το άφησα να στεγνώσει. - το αφήνω

Όσο στέγνωνε τόσο το αγαπούσα

Το αγαπώ

Το δεύτερο χέρι περίμενε στη γωνία. Με κοιτούσε. Μ' αγαπούσε. - το αφήνω

Πέρασε μία ολόκληρη μέρα μέχρι να καταφέρω να βάψω το ανατολικό ντουβάρι του καθιστικού. Αυτό με τις περισσότερες μνήμες. Χίλια τετρακόσια σαράντα δευτερόλεπτα κι ένας κουβάς πλαστικό χρώμα. Η μίξη αναγκαία και, επίσης, ικανή να καλύψει τα πάντα. 

Η νοσταλγία θρέφεται από αδιέξοδες μνήμες. Η μοναξιά κερδίζει όταν ασχολείσαι μαζί της.   



1 σχόλιο:

  1. Η νοσταλγία θρέφεται από αδιέξοδες μνήμες...
    Η μοναξιά κερδίζει όταν ασχολείσαι μαζί της...

    Καλά σου βράδια
    Ε.-

    ΑπάντησηΔιαγραφή