leykos xronos

leykos xronos

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

δεκάξι δευτέρου

Δεν θα το αφήναμε να περάσει έτσι. Σε ξύπνησα αλλά τα μάτια σου παρέμειναν κλειδωμένα. Τα μαλλιά σου ένας κόμπος. Μια απρόσμενη ζέστη μας θέριζε εδώ και ώρες. Το χαλασμένο κλιματιστικό ξερνούσε καυτό αέρα, μπαγιάτικο και συφοριασμένο. Σε ταρακούνησα μια δυο φορές. "Ξύπνα! Τα γενέθλια πλησιάζουν. Δεν μπορούμε να το αφήσουμε να περάσει έτσι απλά".

Βάλθηκα να χτυπώ το σώμα του κλιματιστικού λες κι ήταν η απόλυτη λύση στο πρόβλημα. Δεν κατάφερα απολύτως τίποτα. Τώρα, όχι μόνο γεννούσε ζέστη αλλά δεν μπορούσα καν να το κλείσω. Άνοιξα όλα τα παράθυρα. Οι κουρτίνες παρέμειναν ναρκωμένες. Το βαμβάκι μούλιασε στο στήθος μου. Εσύ, χουζούρευες νεογέννητος.

Στη ντουλάπα σου πήρα να ψάχνω τα συρτάρια, τράβηξα δεξιά όλες τις κρεμάστρες. Τα ρούχα ένα μπλεγμένο κουβάρι χωρίς τέλος. Ξεχώρισα δύο πουκάμισα με χρώμα ή μάλλον τρία, ναι, τρία ήταν. Τρία πουκάμισα viscose. Τα δύο παρδαλά, με σχέδια απροσδιόριστα, το ένα μονόχρωμο, κεραμιδί. Τα έφερα το ένα μετά το άλλο στη μύτη μου. Ήταν νοτισμένα απ' την υγρασία. Είχαν τη μυρωδιά του κορμιού σου. Τη μυρωδιά της ολονύχτιας πάλης με τους ιδρωμένους δαίμονες του κενού που πάντα φοβόσουν. Γύρισα να σε κοιτάξω.

Ήσουν αξύριστος, όμορφος και δεν έλεγες να ξυπνήσεις με τίποτα. Κατέβασα την ασφάλεια του κλιματιστικού. Σωθήκαμε! Η κόλαση άρχισε να απομακρύνεται. 23 και πενήντα. Έμεναν μονάχα δέκα λεπτά.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου