leykos xronos

leykos xronos

Κυριακή, 26 Μαΐου 2013

σ.

κάνεις πάρτι για έναν στο σαλόνι σου και χάνεις το φεγγάρι της αμόλυντης νύχτας / κάποτε ζούσες χωρίς να καταγράφεις / έδιωχνες την ασχήμια με δάχτυλα σκιάχτρα / κατέληξες ψεύτης αλήτης ν' αναρωτιέσαι που χάθηκαν οι νύχτες Σαββάτου


Τετάρτη, 22 Μαΐου 2013

10+

Πνίγηκα στην αλμύρα βλέποντας το ποτήρι να στάζει αγκαλιασμένο με την υγρασία. Αυτό που με βάλτωσε ήταν η σκέψη ότι εγώ δεν θα μπορούσα ποτέ να δημιουργήσω την τέλεια αναπαράσταση μιας ύπαρξης που φθίνει. Εξακολούθησα να κολυμπώ στο ποτάμι των δακρύων ανήμπορος να τραβήξω το βλέμμα και να το στείλω στην απέναντι γειτονιά της άμμου. Ο λυρισμός ποτέ δεν είχε θέση πλάι στο θάνατο. Μέχρι σήμερα.

Ακολούθησα τα χνάρια πάνω στο σκληρό τσιμέντο και τις κάθετες επιφάνειες του γυαλιού. Ανέβηκα χωρίς κόπο ως τον δέκατο όροφο, χωρίς χέρια, χωρίς να μιλώ, χωρίς θρήνο. Κάποια περίεργα κορίτσια, μαυροντυμένα, προσπάθησαν να πετάξουν. Απέτυχαν και το κορμί τους έκανε πάταγο. Οι συγχορδίες των σπασμένων οστών τους προκάλεσαν στιγμιαίο ίλιγγο. Συνέχισα ως επάνω. Εκεί, θρονιασμένο, με περίμενε το επόμενο ανόητο βήμα. 


Τρίτη, 21 Μαΐου 2013

rip

με κυκλώνεις, μου φωνάζεις, ζητάς έλεος,
συγνώμες, αρετές.
επιθυμείς τις αναγνώσεις, τον πολύσπορο βίο,
εαυτό, τον εχθρό.
επιτηρείς από το βάθρο των δρόμων
την ανέμελα χορταριασμένη τσουλήθρα
την δίκαια λησμονημένη καταιγίδα.
κι όλο με κυκλώνεις, με περιορίζεις, μου φωνάζεις
με ζεις αποκλειστικά, με απαιτείς θλιμμένα.
μοιάζοντας ταυτόχρονα με τα χαρτόκουτα
των μελλοντικών μετακομίσεων.
αγέρωχη και συνοφρυωμένη,
αιχμηρή και ευρύχωρη,
τρομακτική.
δεσπόζουσα ηδονή αγκαλιασμένη
από πληρωμένους κόλακες, από
ζητιάνους του φθηνού, από
παίκτες της τρίτης ευκαιρίας που
λόγο άλλον δεν έχουν από
το να με κυκλώνουν κι αυτοί, παράταιρα,
κακόσχημα και τιποτένια,
σιχαμερά
πατώματα της γλίτσας που
λόγο άλλον δεν έχουν από
το να διαλαλήσουν την ύπαρξη, του εαυτού
και της ασυδοσίας.
ο ξεπεσμός χαιρετά το πλήθος ευχαριστημένος,
χαρούμενος, καυλωμένος από
την ξεκάθαρη αθλιότητα που
μόνο αυτός διακρίνει γιατί
ο ίδιος τη χάραξε στον φλοιό της γης που
απέμεινε στις ξέχειλες γλώσσες.
και συνεχίζεις να ζητάς έλεος,
να ανακαλύπτεις τις κρυφές μου εκρήξεις,
τις εκκρίσεις.
με κυκλώνεις ερεθίζοντας τις νύχτες που
στέκουν στη στρατόσφαιρα του μύθου ενός
μεγιστάνα της θλίψης,
ενός άθλιου και άμισθου,
χωρίς αξία νεκρού κομπάρσου.

 

Δευτέρα, 13 Μαΐου 2013

πλέω σε ρευστό βινύλιο

Προφανώς και δεν ξεχάστηκα. Τι τα θες όμως; Η ζωή μας όλη μία αράδα, μερικές πιασάρικες ατάκες και πολλή αγάπη. Αγάπη που πλέει σε ρευστό βινύλιο από κούνια. 

Απαγορευμένη ώρα για να καθίσω και να στρωθώ στο γράψιμο. Ξέρω τι σου λέω. Δεν προσπαθώ να σε εντυπωσιάσω και γι' αυτό δεν θα αργήσω καθόλου. Θα είμαι σύντομος όσο ποτέ.

Βρίσκομαι σε κάποιο συνοικιακό μπαρ, δεν έχει σημασία σε ποιο. Μου αρέσουν τα μπαρ στη γειτονιά και είναι νύχτες που τα προτιμώ. Μου αρέσει επίσης που το συγκεκριμένο στο οποίο βρίσκομαι έχει μία άβολη και πολύ ψηλή μπάρα, για τα δικά μου 179 εκατοστά. Με κρατάει σε εγρήγορση. Αυτό ήθελα από τη σημερινή νύχτα. Τις αισθήσεις οξυμένες. 

Όταν καταναλώνω αλκοόλ και ταυτόχρονα βρίσκομαι σε ένταση συνήθως οδηγούμαι σε ακραία συμπεριφορά. Συνήθως. Όχι απόψε. 

Σήμερα υποδέχτηκα τη νύχτα ποτίζοντας τον μικρό και στενό μου εγκέφαλο με λίγες σταγόνες ευδαιμονίας. Με λίγες στάλες χαράς. Είναι υπέροχο και σημαντικό όταν καταφέρνω να δωρίζω αυτό το ελάχιστο στον εαυτό μου. 

Προφανώς και δεν ξέχασα. Ούτε παραμυθιάστηκα. Ξέρω πολύ καλά πως σε λίγες ώρες ξημερώνει. Όμως σκέψου κάτι. Έχω λίγες ώρες μπροστά μου να απολαύσω αυτές τις γλυκές σταγόνες μην δίνοντας σημασία στα υπόλοιπα. Δες το σαν μια πολυτέλεια. Τι διάολο; Τόσο ακριβό είναι;