leykos xronos

leykos xronos

Παρασκευή, 28 Ιουνίου 2013

μια νύχτα ακόμη

Σε γνώρισα τη νύχτα που το πουκάμισο έπλεε ξεκούμπωτο στα αδύνατα χέρια σου, τη στιγμή ακριβώς που το ανώριμο αγόρι με το φαλακρό κεφάλι και τη βρεγμένη καπαρντίνα μάς διαφήμιζε τον βαρύ οπλισμό του, τάζοντας πότε σε σένα και πότε σε μένα τη σιγουριά που δεν βρήκες ποτέ έπειτα από τρεις δεκαετίες, και βάλε, στη ζωή σου μέχρι τη μέση ηλικία στην οποία έφτασες.

Είχαμε μόλις αδειάσει ένα μπουκάλι τζιν και η βροχή έξω δεν έλεγε να κοπάσει. Το θρασύ άγνωστο αγόρι την έκανε άπραγο από το μαγαζί και μείναμε οι δυο μας παρέα με πέντε μετρημένους θαμώνες που δεν μας άφηναν στιγμή σε ησυχία. Η δίψα τους μεγάλωνε όσο ο λεπτοδείκτης άγγιζε κάθε επόμενο λεπτό κι εμείς τους ποτίζαμε με τις νωχελικές κινήσεις που πρέπουν σε όλες τις υγρές επαρχιακές νύχτες. 

Όταν βαριόσουν το τζιν ή χόρταινες το χημικό του σώμα, έπαιρνες μια έκφραση αηδίας και κορεσμού κι αμέσως άνοιγες ένα μπουκάλι τεκίλα. Θυμάμαι τον εαυτό μου, πάντα, να ορκίζεται πως δεν υπάρχει περίπτωση να σε ακολουθήσει. Και πάντα σε ακολουθούσε - πάντα σε ακολουθούσα. Τα λεπτά διαρκούσαν κάποια δευτερόλεπτα παραπάνω, το καθένα. Η νύχτα διαρκούσε μέρες.

Οι θαμώνες εξαφανίζονταν χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι και το πάρτι συνέχιζε ως το πρωί. Πάρτι για μας τους δύο και τη μεξικάνα φίλη μας. 

Το μόνο που θα ήθελα έπειτα από τόσα χρόνια είναι να μπορούσα να θυμηθώ κάτι ακόμη από κείνες τις νύχτες. Όχι μόνο τη μουδιασμένη τους αρχή αλλά και τη μέση, τη διάρκεια, το εκρηκτικό φινάλε. Να καταφέρω, μια μεγάλη μέρα, να μιλήσω με αλήθειες για ό,τι βίωσα και όχι κάθε φορά να σκαρφίζομαι κινήσεις που χορογραφήσαμε και λόγια που πιθανόν είπαμε. Αν και είμαι σίγουρος ότι κι αυτά που γεννά η φαντασία μου έχουν σίγουρα γίνει, έχουν ακριβώς ειπωθεί. Όλα. Ακόμη και οι ακίνητες σιωπές.

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου