leykos xronos

leykos xronos

Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

Anton

Κάθισε στην άκρη του καναπέ και πήρε στα γόνατά της το πρώτο βιβλίο που βρήκε από έναν σωρό δεκαπέντε, περίπου, βιβλίων που υπήρχε πάνω στο καρυδένιο τραπεζάκι του καθιστικού. Κράτησε το βιβλίο με το αριστερό της χέρι και με το άλλο βάλθηκε να διώχνει τη σκόνη που δημιούργησε μια αντιαισθητική κρούστα στο μαλακό του εξώφυλλο. Μια μορφή αναδύθηκε απ' όλη εκείνη την εμετική γκρίζα συμφορά, ένα πορτρέτο σε λάδι με γήινα χρώματα κι ένα πρόσωπο σοφό, σκεφτικό κι ίσως λιγάκι κουρασμένο - ή άρρωστο. Εκείνη, είδε τη μορφή κι έκλεισε για λίγο τα μάτια. Όταν το έκανε αυτό έμοιαζε με αθώο μωρό που αρνείται να σηκωθεί απ' το ξύλινο κρεβατάκι του - ίσως γιατί μπορεί να μην είναι και τόσο αθώο μωρό. Ίσως γιατί έκανε κάποια πονηριά πριν και θέλει να την κρύψει μέχρι να ξεχαστεί. Όταν ξανάνοιξε τα μάτια της σούφρωσε σκαμπρόζικα τα χείλη και ξεστόμισε τη φράση: αυτός ο τύπος μου θυμίζει πολύ τον Τσέχοφ. Ναι, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι αυτός.

Πρόσθεσα στην κούπα του καφέ της λίγο ακόμη απ' το βρασμένο χαρμάνι που προτιμούσε και την κοίταξα χωρίς να βγάλω άχνα. Το βλέμμα μου, βέβαια, είχε πάνω του - και μέσα του - μια τεράστια απορία κολλημένη - και αγκιστρωμένη - μια απορία που δεν έλεγε με τίποτα να λύσει κάβο και να φύγει. "Τι είπες;" τη ρώτησα έπειτα από δευτερόλεπτα αμηχανίας και ρούφηξα μια μεγάλη γουλιά καφέ βρέχοντας την ερώτησή μου με σταγόνες διέγερσης. "Αυτός μου θυμίζει τον Τσέχοφ. Όπως τον έζησα, όπως τον θυμάμαι. Θα μπορούσε να είναι αυτός" είπε χωρίς να με κοιτάξει και τα μάτια της παρέμειναν στο εξώφυλλο του βιβλίου που πλέον ήταν πεντακάθαρο από τις περιποιήσεις του δεξιού της χεριού. Την κούπα με τον αχνιστό καφέ δεν την άγγιξε καθόλου.

Συνέχισα να κοιτάζω μια το βιβλίο και μια εκείνη - μια το βιβλίο και μια εκείνη. Ο ζεματιστός καφές ξεφλούδιζε την παλάμη μου. Άφησα την κούπα μου στο τραπέζι και ταυτόχρονα, εκείνη, απίθωσε το βιβλίο πίσω στη θέση όπου το είχε βρει. Μείναμε αμίλητοι - κανείς μας δεν ξεστόμισε ούτε μια νότα. Έπειτα, εκείνη σηκώθηκε και βγήκε απ' το δωμάτιο. Εγώ τέντωσα τον λαιμό μου και κοίταξα προσεκτικά το βιβλίο που ήξερα τόσο καλά - το βιβλίο που πήρε πάλι να σκονίζεται αργά πάνω στον σωρό με τα υπόλοιπα βιβλία. 

    

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου