leykos xronos

leykos xronos

Τρίτη, 20 Αυγούστου 2013

margarita

Τίποτα. Τίποτα. Τίποτα.

Μηδέν.

Ούτε καν άπειρο - που θα ήταν, έστω, μια κάποια λύτρωση.

Άλλαξα τρία υπεραστικά λεωφορεία. Ανέβηκα σε ένα αργό τρένο. Κολύμπησα με το πλοίο της άγονης γραμμής.

Τίποτα.

Η φωτογραφία σου βράχηκε απ' τον ορίζοντα της θάλασσας. Μόνο αυτό είχα από σένα. Και τώρα τίποτα. Ένα μουσκεμένο κομμάτι χαρτιού με αλλοιωμένα χρώματα και μια ακαθόριστη μορφή να ψάχνει στα τυφλά τη σωτηρία. 

Δεν έχω ιδέα πως θα σε βρω κι αν σε βρω πως θα σε αναγνωρίσω. Η φωτογραφία ήταν το μοναδικό ντοκουμέντο του προσώπου σου, του κορμιού σου, της αναπνοής σου. Η φωτογραφία σου ήταν το θαύμα που μ' έκανε να αναρωτιέμαι πως μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο...

Πήρα δεύτερο τρένο. Είχα εισιτήριο για την πρώτη θέση αλλά στάθηκα για λίγο στο μπαρ να πιω μια Μαργαρίτα. Στο τέταρτο ποτό ο μπάρμαν εξαφανίστηκε. Άναψα τσιγάρο και το έκρυψα στη χούφτα μου. 

Κοίταξα μισοζαλισμένος το τοπίο. Τα πάντα κινούνταν. Τα χέρσα χωράφια, τα καλώδια του τηλεφώνου, τα καλώδια του ρεύματος, το τρένο. Εγώ παρέμενα ακίνητος. Και κάπνιζα κρυφά. Ο μπάρμαν επέστρεψε.

Ήπια ακόμη μία Μαργαρίτα. Αποφάσισα ότι δεν μου αρέσει. Τελειώνοντάς την παράγγειλα άλλη μία.




1 σχόλιο:

  1. γιαυτό εμπιστευόμαστε τους ανθρώπους του οίνου... γιατί ξεχνούν αυτά που δεν έχουν σημασία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή