leykos xronos

leykos xronos

Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2013

άτιτλο #240

Αντίστροφα, με το στομάχι κέρινο, δηλητηριασμένο, τα δάχτυλα άκαμπτα, σβηστά, όλα τα σύμφωνα διαφωνούν, όλες οι κουβέντες σιωπούν, σπασμένοι γλωσσοδέτες, αναγκαία δυσπρόφερτοι, το τικ επιβάλλεται στο στυλ της αναμονής, έξω πήρε να βρέχει, κάποιοι υποδέχονται την Άνοιξη, το κρασί από την Κρήτη θολώνει τα τζάμια, τα έπιπλα σκονίζονται με κάθε ευκαιρία, εκεί πιο κάτω, τη βλέπω, η σκουριασμένη θάλασσα, γεμάτη ιώδιο, σκεπάζει τις πληγές, με το γάντι που είδα στον ύπνο μου, με το βαμβάκι, με το οινόπνευμα που της λείπει, με τους αφρούς, με τον λευκό που παιχνιδίζει κάπου στ' ανοιχτά, κάτω από τα δελφίνια, τ' αδέρφια, μ' έναν χορό για όλους τους χορούς, του θανάτου, της νέας ζωής, της λευκής σελίδας, του λευκού ξανά, ο χορός, μακριά, απομακρυσμένα, Αντίστροφα, στην κατηφόρα των δευτερολέπτων, των αποφάσεων, των ευχών, στην κατηφόρα του χάρτη, εκεί που σκάει το κύμα των δακρύων κι αρπάζεις τον διπλανό σου, χωρίς να μιλάς... τι να πεις;

 

Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013

κρασί με σόδα




καθόμουν κι έπινα το κρασί με τη σόδα, το διοξείδιο παιχνίδιζε στο λαρύγγι μου, η λάμπα κρεμόταν απ’ το ταβάνι, μου χάριζε κίτρινη συντροφιά και το φθινόπωρο σκάλιζε την εξώπορτα με τη σκέψη να βάλει χέρι στην τσέπη των κοινοχρήστων. οι φωνές των παιδιών ακουμπούσαν το γδαρμένο μπαλκόνι, το υπό κατάληψη κτίριο άνθιζε λικνίζοντας τα σάπια του θεμέλια κι εγώ άδειαζα το ένα ποτήρι μετά το άλλο ώσπου να πάψουν οι φωνές στον άγνωστο όροφο όπου κατοικούν οι δαιμονισμένες ανάγκες μου. γύρω βιβλία της σκόνης, απολιθωμένα λουλούδια, φιγούρες χρεωμένων μεσήλικων, σελίδες, σελίδες επί σελίδων, σελίδες, άγραφες σελίδες στην πλαστική λεκάνη με την οξύθυμη χλωρίνη. άκουσα αυτό που γεννιέται μέσα από την αποσύνθεση, μη βήχεις, σεβάσου τους κώδικες συμπεριφοράς, κλείσε τα μάτια, τσάκισε το παντελόνι, σταύρωσε τα χέρια, χτένισε τα μαλλιά σου, γυάλισε τα παπούτσια, σφίξε τον κόμπο της γραβάτας, σταύρωσε τα χέρια σου, είπα.    


Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2013

στο στήθος

οι άγιες σταγόνες γυαλίζουν στο στήθος έπειτα απ' το χαρμόσυνο πλιάτσικο το ερωτικό περικύκλωμα το ζαλιστικό παραπάτημα οι σταγόνες γυαλίζουν εκεί που ορίζει η άκρη των δαχτύλων εκεί που σταματά να ορίζει η στέρεα λογική εκεί όπου δεν υπάρχει καμιά λογική και μόνο ο μικρός περίεργος τσαρλατάνος που κάποτε αγάπησα και ακολούθησα υπάρχει εκεί στο αχανές του χρόνου που δεν λέει να περπατήσει με βήμα που κυλά τους μήνες σαν δευτερόλεπτα ο μικρός ανόητος ήρωας με τις κόκκινες κορδέλες στα μάτια τυφλός Διόνυσος μεθυσμένος αφορισμένος από τους σοβαρούς Θεούς και κρυφά καλοδεχούμενος ευπαρουσίαστος και συνεπής στην αμαρτία όπως την όρισαν οι προπάτορες οι γενάρχες οι πρόγονοί μας όπως τη δεχτήκαμε όπως μας την προσέφεραν όπως θελήσαμε μέσα στον πιο κρυφό μας πόθο να είναι αυτή η αμαρτία που μόνο αμαρτία δεν είναι 

Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2013

αυτό σου λέω

αυτό επιλέγω να πω: το πρόσωπο πάνω στα μπλεγμένα σύρματα, το πρόσωπο μέσα στη φωνή μου, το πρόσωπο στον ουρανό της Μαδρίτης, αυτό που χορεύει, αυτό που γελά, αυτό που ταχυδρομεί μάτια ολάνοιχτα, ερωτευμένα, όμορφα μάτια, από εκεί πάνω, ακροβάτης που διώχνει τον θρήνο, ακροβάτης που αγκαλιάζει τη φωτιά, που την τυλίγει με κόκκινη κλωστή, άφοβη κι ευγενική, που με τυλίγει, το πρόσωπο, αυτό: αυτό επιλέγω να πω.

Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2013

κουρέλι

είμαι ένας ήρεμος άνθρωπος. όσοι με ξέρουν καλύτερα, όσοι κοίταξαν βαθιά μέσα μου, ξέρουν ότι είμαι ένα κουρέλι. ένα κουρέλι με την καλή ή την κακή έννοια, λίγη σημασία έχει - όπως αγαπάμε να τονίζουμε στην παρέα. πριν λίγη ώρα ο πυρετός μου ανέβηκε κατακόρυφα. το στομάχι μου καίει. η ανάσα μου δυσκολεύεται να βρει τη γνωστή διέξοδο. όμως δεν θα της κάνω τη χάρη. θα συνεχίσω να αναπνέω. είμαι ένας απόλυτα ήρεμος άνθρωπος με την ηρεμία που χαρακτηρίζει τα ασπόνδυλα. η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι δεν έχω σκύψει ποτέ πάνω από κάποιο ασπόνδυλο για να το μελετήσω. υποθέτω πως ζει ήρεμα. κάτι τέτοιο είμαι κι εγώ. ένα ασπόνδυλο. ένα άκαρδο. ένα ρηχό πλάσμα. ένα σάπιο σκονισμένο ξεχασμένο μολυσμένο ματωμένο τρύπιο αηδιαστικό τιποτένιο αντικείμενο στην πλέον ξεχασμένη και σκιερή γωνία του σπιτιού, στη μέση ακριβώς μιας ένδοξης λεωφόρου.


Δευτέρα, 9 Σεπτεμβρίου 2013

σύνδρομο Wernicke-Korsakoff

καταπίνω τον βελούδινο μίσχο του λαιμού σου, κρύβομαι πίσω από τις κόκκινες βλεφαρίδες, φορώ το πολύπτυχο χαρτόνι, τυλίγομαι με το ένδυμα της γριάς χελώνας, ονειροβατώ στον αφρό του αποκεφαλισμού, πληγώνομαι στον αφανισμό μου,  χειμάζομαι στην άκρη της fatamorgana, τηλεφωνώ στον μεθυσμένο εαυτό μου, δικάζω τους άγιους αυτόχειρες, ραδιενεργώ την κρυφή λήθη, στέκομαι απέναντι στον πανικό του σκορπιού, ανάβω κι εξαλείφω, ακούω και ροκανίζω, λογαριάζω και ξεχνώ, καλώ ξανά, ο μεθυσμένος εαυτός μου δεν απαντά.

Παρασκευή, 6 Σεπτεμβρίου 2013

άψυχος

δάχτυλα που δεν ξεστόμισα
λόγια που δεν πότισα
φουστάνι που δεν κολύμπησα
μυρωδιά που δεν άγγιξα

Τρίτη, 3 Σεπτεμβρίου 2013

λούνα ντραγκ

η ρόδα του τρόμου, μεγαλύτερη από ποτέ, από τότε που θυμάμαι, πριν αιώνες, που διστακτικά αναδύονται στη μνήμη, οι φρικαρισμένες μάγισσες, που δεν σ' αφήνουν να κοιμηθείς, να ερωτευτείς, να ουρλιάξεις, από ηδονή και πόθο, όμως το κάνεις, όταν δεν σε βλέπει κανείς, και σου αρέσει, κι ανεβαίνεις πάλι, και ξανά, κόβοντας κλωστές, τα σχοινιά που σε κρατούν, και γκαζώνεις, στην ανηφόρα, ποδοπατάς εφιάλτες, γιατρεύεις πληγές, ρουφάς το τσιγάρο, ταξιδεύεις σ' ένα μονό κρεβάτι, σ' ένα έρημο σπίτι, με τη φωτογραφία στον τοίχο, τα κειμήλια της άμμου, τα μνημεία του όρκου, ώσπου να ξημερώσει, να φωλιάσει η σελήνη, πίσω απ' το τρενάκι, αγκαλιά με τον τρελό, μιας απίθανης χώρας, που σε κρατά αγκαλιά, όταν οι άλλοι σε φτύνουν, που τον ακούς κάθε φορά να σου υπόσχεται μύθους, που δεν σταματά να επαναλαμβάνει, τα ίδια λόγια που με λόγια έχουν να κάνουν, τις ίδιες λέξεις που με λέξεις έχουν να κάνουν, τις ίδιες φιγούρες που με φιγούρες έχουν να κάνουν ... αν μείνω άπραγος και οι λέξεις χαθούν, θα στολίσω το κορμί σου με χορό καταρράκτη.