leykos xronos

leykos xronos

Τρίτη, 3 Σεπτεμβρίου 2013

λούνα ντραγκ

η ρόδα του τρόμου, μεγαλύτερη από ποτέ, από τότε που θυμάμαι, πριν αιώνες, που διστακτικά αναδύονται στη μνήμη, οι φρικαρισμένες μάγισσες, που δεν σ' αφήνουν να κοιμηθείς, να ερωτευτείς, να ουρλιάξεις, από ηδονή και πόθο, όμως το κάνεις, όταν δεν σε βλέπει κανείς, και σου αρέσει, κι ανεβαίνεις πάλι, και ξανά, κόβοντας κλωστές, τα σχοινιά που σε κρατούν, και γκαζώνεις, στην ανηφόρα, ποδοπατάς εφιάλτες, γιατρεύεις πληγές, ρουφάς το τσιγάρο, ταξιδεύεις σ' ένα μονό κρεβάτι, σ' ένα έρημο σπίτι, με τη φωτογραφία στον τοίχο, τα κειμήλια της άμμου, τα μνημεία του όρκου, ώσπου να ξημερώσει, να φωλιάσει η σελήνη, πίσω απ' το τρενάκι, αγκαλιά με τον τρελό, μιας απίθανης χώρας, που σε κρατά αγκαλιά, όταν οι άλλοι σε φτύνουν, που τον ακούς κάθε φορά να σου υπόσχεται μύθους, που δεν σταματά να επαναλαμβάνει, τα ίδια λόγια που με λόγια έχουν να κάνουν, τις ίδιες λέξεις που με λέξεις έχουν να κάνουν, τις ίδιες φιγούρες που με φιγούρες έχουν να κάνουν ... αν μείνω άπραγος και οι λέξεις χαθούν, θα στολίσω το κορμί σου με χορό καταρράκτη.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου