leykos xronos

leykos xronos

Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2013

οδός 8

Για κάθε ουρανό, για κάθε νύχι του, εσύ θα φεύγεις πάνω στα βαμμένα φτερά, πάνω στις συννεφιασμένες ρυτίδες, στα θυμωμένα σύννεφα της τέταρτης δεκαετίας, που αφαιρεί, που παύει να προσθέτει, με πείσμα παιδικό ενάντια στην επερχόμενη νάρκη, κόντρα στην άνοια που παραμονεύει, για κάθε νύχι ουρανού, που ασημίζει τις μπλε νύχτες, με πινέλα ξυράφια, αστραφτερά όσο το σκοτάδι της ψυχής ενός αδιέξοδου στίχου, μιας παρανοϊκής αράδας, ενός ξέφρενου γλεντιού ή κάποιου παραστρατημένου ποιητή, που θέλησε να τ' αλλάξει όλα, μέσα στον χρόνο που ποτέ δεν του δόθηκε, και δεν κατάφερε τίποτα, παραμόνο μερικές αποτυχημένες μουτζούρες διάφανης μελάνης, που δεν στιγμάτισαν κανέναν τοίχο, καμιά καρδιά, δεν πρόσφεραν ποτέ τον όμορφο κόσμο που χαρίζει η αγάπη, μόνο άφωνες κλήσεις, φοβισμένες λέξεις, μέσα στην κίνηση του αυτοκινητόδρομου, έξω από ένα μπαρ, πλάι στον τηλεφωνικό θάλαμο, κλήσεις με μειωμένη ακουστική, αντανακλαστικά, χαρά και υποσχέσεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου