leykos xronos

leykos xronos

Τετάρτη, 2 Οκτωβρίου 2013

όσο θες πιο μακριά







εκείνος ο χορός, που δεν ξεχάστηκε κι ούτε θα ξεχαστεί ποτέ, με τ' αφρισμένα μαλλιά, την αγκαλιά, τη νύχτα που δεν υπήρχε ανάσα χαμένη, ούτε για τόσο λίγο, ούτε για πλάκα κι όλοι, όλα, μια πιθαμή πιο κοντά στο άπειρο της επιθυμίας, της λύτρωσης, όλοι πιο κοντά σε ό,τι ονειρευτήκαμε παιδιά, όλοι ουρλιάζαμε εκστασιασμένοι, πατώντας στους ώμους των διπλανών μας που κι αυτοί έκαναν ακριβώς το ίδιο... το αλκοόλ ρέει όπως κάνει πάντα τέτοια ώρα, η μουσική κατακλύζει το στομάχι μου, πλέει στο αίμα χωρίς καρίνα... ποιος έχει ανάγκη την πολυτέλεια όταν έχει στον νου του να διασχίσει έναν ολόκληρο ωκεανό και πέντε θάλασσες; η φωτογραφία, αφιερωμένη, με πολύ κόκκινο. ξέρεις εσύ! κι εγώ ξέρω. και κάθε βράδυ κάποιος χορός θα επαναλαμβάνει μυστικά τον ιδρώτα του χρόνου που δεν λέει να μας αφήσει ήσυχους ούτε στιγμή. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου