leykos xronos

leykos xronos

Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2013

χολ

Ο χάρτινος φάκελος με το πράσινο τσάι πνίγεται στο βρασμένο νερό. Ελευθερώνει το ευωδιαστό περιεχόμενό του. Δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά. Χιλιάδες μικροσκοπικές φουσκάλες σκεπάζουν την επιφάνεια της κούπας. Ο φάκελος βυθίζεται. Κάνε μια ευχή. Το τσάι μαυρίζει, μουλιάζει, αναστενάζει καθώς φλέγεται η τεμαχισμένη σάρκα του. Ίσως το βράδυ ονειρευτώ την πλεύση χωρίς σανίδα πάνω στη σαντιγύ των δακρύων αναβιώνοντας εκείνο το γιορτινό καρέ υπό το φως των τεσσάρων κεριών. "Κάνε μια ευχή" - "Κάνε μια ευχή, αγόρι μου" - "Κάνε μια ευχή ρε μαλακισμένο". Γυρίζω τον διακόπτη στο μηδέν. Το διαβολάκι αφήνει την κόλαση στο παρελθόν. Ανακατεύω το τσάι μου. Ανακατεύω τα χρόνια που πέρασαν χωρίς ούτε μία ευχή - έτσι κι αλλιώς πέρασαν. Δεν μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά. Είμαι βιαστικός. Λαχταρώ να επιστρέψω στο ανώδυνο παρόν. Το καταφέρνω καίγοντας τη γλώσσα μου. Το καυτό τσάι ξέρει τι κάνει. Χιλιάδες μικροσκοπικές φουσκάλες σκεπάζουν την επιφάνεια της γλώσσας. Προσπαθώ να μην κάνω καμιά ευχή. Προσπαθώ να σκίσω την πανάρχαια φωτογραφία που φαίνομαι κάτω από ένα κατάμαυρο, κατσαρό μούσι. Προσπαθώ... Βρίσκομαι στην κουζίνα για περισσότερο από 20 λεπτά. Χτυπάει το τηλέφωνο. Κουδουνίζει ακατάπαυστα. Πηγαίνω στο χολ. Σηκώνω το ακουστικό κι ακούω μια φωνή να μου λέει: "Ο χάρτινος φάκελος με το πράσινο τσάι πνίγηκε στο λασπωμένο νερό. Κάνε μια ευχή."
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου