leykos xronos

leykos xronos

Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2013

στον μονόδρομο

ήμουν έτοιμος να πω όσα δεν είπα μέχρι τώρα και σήκωσα τα μανίκια μου. τα δίπλωσα βιαστικά τσαλακώνοντας το γέρικο ύφασμα. γέμισα την υποκίτρινη κούπα με πράσινο τσάι και κάθισα με το ένα πόδι πάνω στον καναπέ χωρίς να βγάλω τα παπούτσια. ήμουν έτοιμος να τα πω όλα. να ξεκαθαρίσω τα πράγματα μια και καλή. κοίταζα τον τοίχο στα μάτια κι ο τοίχος με απέφευγε χωρίς να διστάζει. δεν έδωσα σημασία και ήπια λίγο από το τσάι μου. συνέχισα να κοιτάζω με βλέμμα αργό, βλέμμα εξερεύνησης, βλέμμα αφοσίωσης στον στόχο, βλέμμα κόκκινης ερήμου. ο τοίχος πήρε ν' αλλάζει χρώμα - όπως ακριβώς το είχα υποψιαστεί - έτσι όπως είχα υπολογίζει ότι θα συνέβαινε. οι σελίδες του άπλωσαν τα δύστυχα κενά κορμιά τους μπρος μου (ο ίδιος εξακολουθούσε να μην με κοιτάζει). δεν άντεξα και τσάκισα τα χείλη μου μ' ένα τεθλασμένο χαμόγελο που κράτησε ως το επόμενο βράδυ λες και η μεγάλη ψύξη που τρέμαμε παιδιά μου χτύπησε την εξώπορτα. το τσάι κρύωσε. οι πρώτες ρωγμές θύμισαν άλουστη γριά. άναψα όλα τα φώτα του σπιτιού να δω καλύτερα το χειρότερο. το μέλλον, φορτωμένο με τίποτα, ήταν ακριβώς δίπλα μου κι εγώ ήμουν ο μόνος που έπρεπε να πω κάτι για να αλλάξω όλα τα υπόλοιπα. δεν μίλησα. δεν σκέφτηκα. δεν έπαψα να κοιτάζω και ν' ακούω αυτό που δεν ειπώθηκε. ώσπου πρώτος μίλησε αυτός (εκείνος). με άναρθρες κραυγές και λαρυγγισμούς κατέβηκε την κατηφόρα, κόντρα στον μονόδρομο, ανάμεσα σε αυτοκίνητα σταματημένα να κορνάρουν τον ανατριχιαστικό μονόλογο, δίπλα σε άρρωστα σπίτια πνιγμένα στην αιθαλομίχλη, χιλιόμετρα μακριά από την πιο κοντινή ζούγκλα, μέσα στο κέντρο της βουής η βουή του, μέλισσα του αδηφάγου γκρεμού. τον άκουγα ώσπου χάθηκε η τελευταία του νότα. είχα πάψει να κοιτάζω. μόνο άκουγα. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου