leykos xronos

leykos xronos

Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2014

αυτο_έλεγχος


δεξαμενή 

                                          λερωμένων 



            βασάνων η 
                                                στάχτη αγρίεψε 



πάγωσε η λάσπη του 


                                     κήπου. 

                                  με το ισχνό 

                                         κορμί

                             μου φωτίζω τη 


                                                   σκιά μου.

 

Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2014

ο π γ η μοναξιά

τ π τ κάλεσμα 
μ μ χ η κ τ φ εξαφανισμένο 
π α κ φ τ νου
κ τ π γιορτής
τ β ξ μ α τ α κ υγρών
ν α τ ε κ ε ν π μόνος
κ π χ ο ο φ τ ξημέρωμα
μ τ α τ α ν λ γ τ μάτια 
μ γ τ δ σ μ κ ι γ κ α π δ μ ν δεις
κ τ κ η π ο π α τ λιμάνι
κ α ν τ π ν ε π αργά
κ ν κ ο α π θ α σ π α μ τ κόσμου
κ τ χ α σ π δ τ θέρμης
μ τ ψ μ κ ε μ ε π αντέχεις
μ μ μ α μ χ τ π ι α σ π μ τ εαυτού
γ α μ φ γ π φ ι γ τ φορά
κ σ α ν α α ε τ α σ τ μ επιστροφής.


πόνοι της μέσης

κυρία του απέναντι τρίτου, ξεσκονίζει φουριόζα, χτυπά βαριεστημένα τα μαξιλάρια του καναπέ, τινάζει το χαλί στο μπαλκόνι, μόνη της, μορφάζει από τους πόνους της μέσης, ηλικίας, θέτει σε λειτουργία την ηλεκτρική σκούπα, σαρώνει το πάτωμα αλλάζοντας τη θέση των επίπλων, οι καρέκλες σε μία γωνιά του σαλονιού, μαζεμένες, κοπάδι τα τετράποδα, το τραπέζι στο κέντρο, έπιπλο αρχοντιάς, ξεπεσμένης, και πάλι με το ξεσκονόπανο στο χέρι, γυαλίζει ασημικά, χνώτο στις κορνίζες, τρίβει τις άκρες, το άδειο κέντρο, κοιτάζει το ατελές σύνολο, το κενό περιεχόμενο, το καθόλου περιεχόμενο, κοιτάζεται στον καθρέφτη του μπουντουάρ, βγάζει τα ρούχα, φοράει τους μαύρους κορσέδες, τις δαντέλες, κρατάει την αναπνοή της, ρουφάει την κοιλιά της, κοιτάζεται ξανά στον καθρέφτη... περιμένει.
 

Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2014

Η αμαρτωλή ζωή των αγίων


"Οι μικροί άγιοι της πόλης, στην ουσία απάτριδες, αιώνιοι ερωτιδείς, οι φέροντες πλήθος αμαρτιών στις αποσκευές της κάθε περιπλάνησης σε στενούς, βυθισμένους, κακοφωτισμένους, σκιερούς, ανίερους δρόμους. Αποσκευές που έχουν τη μορφή αφράτων μελών, λαγονιών, κόρφων, στηθών, ευωδιαστών λαιμών, ευαίσθητων δαχτύλων και περίφημων ερωτογενών περιοχών. Οι φτερωτοί πρίγκιπες όλων των φύλων, οι λάγνοι γάτοι των κεραμιδιών και οι αδέσποτοι των ασφυκτικών ακάλυπτων περασμάτων ανάμεσα στα θηρία του μπετόν. Οι κυνηγοί του στιγμιαίου παραληρήματος, του βογκητού και της συμπαντικής χρυσόσκονης. Οι παρτιζάνοι των επικηρυγμένων αγγιγμάτων..."

η συνέχεια του beat bazaar, εδώ: http://lykosmagazine.com/text/beatbazaar/%CE%B7-%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CF%81%CF%84%CF%89%CE%BB%CE%AE-%CE%B6%CF%89%CE%AE-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CF%89%CE%BD/

 

Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2014

για λίγο εδώ και πάλι πίσω

τις νύχτες, εσύ, γιγαντώνεις αυτό που κρύβεις. η έσω ένταση δυναμώνει τους παλμούς, ταξιδεύει τις αρτηρίες. ξοδεύεις αχόρταγα χιλιόμετρα ώσπου να με συναντήσεις. σκάβεις θάλασσες, κωπηλατείς βουνά. γνωρίζεις ότι δεν αξίζω το θαύμα της γέννησης έστω του ασήμαντου, του ήρωα των χωμάτων της πνοής. γνωρίζεις πως είμαι το ελάχιστο της προσφοράς, δίχως δάκρυ, δίχως ιδρώτα, δίχως υπόλοιπο ψυχής. καταβροχθίζεις τόσα χιλιόμετρα, κάθε νύχτα, εσύ, να συναντήσεις εμένα. με το ταξίδι να καταλήγει στην αδιέξοδη ώρα όπου ημίγυμνοι ευχόμαστε να μην ξημερώσει, να μην δουν οι κάτοικοι και οι περίεργοι τη μουσική των υγρών μας όσο απολαμβάνουμε τους ζεστούς νερόλακκους έξω από τις σφραγισμένες πόρτες των καταστημάτων, καυλωμένοι και ονειροπόλοι, άστεγοι και τρελοί. 


Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2014

απολήξεις καταλήψεων

Πόσοι ακόμα θα χωρέσουν; Στήθηκε εμπρός μου ο κλόουν με το ακορντεόν, με τη μεθυσμένη κοιλιά, παίζοντας τις σαραβαλιασμένες μελωδίες του. Στάθηκε στη μέση του κάδρου των ματιών μου. Πόσοι ακόμα θα χωρέσουν; Τα πτεροδάκτυλα περιστέρια έκαναν κατάληψη στη φωλιά μου. Πετούν μέχρι απέναντι στην τράπεζα κι επιστρέφουν κουβαλώντας σαπισμένες ιδέες. Παραγεμίζουν μ' αυτές τα μαξιλάρια, τα στρώματα, τα πτώματα. Πόσοι ακόμα θα χωρέσουν; Χθες χόρευες στην άκρη της μπάρας σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Ψηλή, διάτρητη, όμορφη σαν μαστίγιο που σκίζει τον πλαστικό ουρανό στη μέση. Σε κερνούσα κι εσύ έπινες εξαφανίζοντας τα ποτήρια. Πόσοι ακόμα θα χωρέσουν; Η νύχτα έβραζε στο πλατύσκαλο και το στομάχι ζάρωνε αδειάζοντας τα αδηφάγα υγρά του. Ράντιζα τα πλαστικά λουλούδια μέχρι να αποκτήσουν πνοή. Το ξημέρωμα δεν αργούσε. Πόσοι ακόμα θα χωρέσουν; Τα χάπια μου μοιάζουν με νύχια κίτρινα από τη νικοτίνη. Μου προσφέρουν τον ίλιγγο της αγάπης περιστρέφοντας το σώμα μου, βρέχοντάς το με ίδρο. Τα χάπια μου μοιάζουν με νύχια κίτρινα από την αγάπη. Πόσοι ακόμα θα χωρέσουν; Η πινακίδα με προειδοποιεί: είσαι στο Κέντρο. Η γλώσσα των ανθρώπων γύρω μου είναι μια άγνωστη γλώσσα. Άγνωστη γλώσσα, άνοστοι κάτοικοι και όλοι τους μέσα μου. Πόσοι ακόμα θα χωρέσουν;

Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2014

άκου

οι μικρές χαρές μου γίνονται πόνοι. οι οδύνες χαίρονται με τις αστείες γκριμάτσες των λέξεων που προφέρω. μισή ώρα έμεινε πριν σηκωθώ από τη θέση της λύπης. το κορμί μου έχει κυρτώσει από το παραμιλητό του ρολογιού. το κορμί μου έχει παλιώσει στο άδικο κυλιόμενο δωμάτιο. μισή ώρα πριν δεν σκεφτόμουν καθόλου την επόμενη θέση. ούτε τις νέες λέξεις, ούτε τις φρέσκιες πληγές. μισή ώρα πριν χτυπούσα αδύναμα τα σίδερα του κρεβατιού μου. έλεγα συνεχώς: άκου. τώρα, μισή ώρα μετά και λίγο πριν τον επόμενο σταθμό μιας θλιβερής φυγής, τα σίδερα έλιωσαν βρέχοντας τα πάντα με ζαχαρόνερο. κανείς δεν απαντά, κανένας δεν σκουπίζει. δεν κινείται τίποτα. η μισή ώρα μοιάζει με επαναλαμβανόμενη ταφή. 


Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2014

Όσο εσύ περίμενες


"Στο φαγητό πρόσθεσα λίγη αδιαφορία και κάτι κλεμμένες ματιές που περίσσεψαν από την προηγούμενη χρονιά. Δεν νοστίμισε καθόλου. Το έφαγα ανόρεχτα μασώντας 39 φορές την κάθε μπουκιά. Τουλάχιστον βγήκα από την υποχρέωση της σίτισης. Χθες το απόγευμα το κινητό κουδούνιζε συνεχώς. Αποπειράθηκα να το πετάξω απ’ το παράθυρο και το μόνο που κατάφερα ήταν να σπάσω το τζάμι. Σήμερα το σπίτι είναι παγωμένο με τους εσωτερικούς ανέμους να χτυπούν αλύπητα χορεύοντας επάνω στους μετρητές των μποφόρ..."

ΛΥΚΟS #54 .. το beat bazaar στη σελ. 12



Παρασκευή, 10 Ιανουαρίου 2014

16 λέξεις

στον δρόμο συναντώ πολύ συχνά τη γυναίκα της ζωής μου. κάθε φορά, μάλιστα, με διαφορετικό πρόσωπο.

Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2014

αν μια μέρα

απομακρύνομαι από τα τσαλακωμένα σεντόνια, την αγκαλιά του καύσωνα. οι ρωγμές των χεριών μου δεν αγγίζουν τίποτα οικείο. ακολουθώ το κάλεσμα της λείας αχτίδας, του αδυσώπητου ονείρου. περιστρέφομαι γύρω από τις μυρωδιές ενός άγνωστου κόσμου. αποχαιρετώ τις δίνες σου. αποχαιρετώ τις αποχρώσεις σου. αποχαιρετώ την κόψη σου. απομακρύνομαι από τα σκληρά ταξίδια, τη χάρτινη αγκαλιά. οι πόροι των χεριών μου δεν αναγνωρίζουν κανένα ιερό. παρακολουθώ κρυφά τα δυνατά φώτα, τα τεθλασμένα κορμιά. καταστρέφομαι στο δοχείο της σαγήνης ενός ψεύτικου κόσμου. αν μια μέρα θελήσεις να με βρεις δεν θα βρίσκομαι στα στέκια που αγαπήσαμε, ούτε στις χαρές που πυρπολήσαμε. αν θελήσεις να με βρεις, μην με ψάξεις. 
  

Σάββατο, 4 Ιανουαρίου 2014

ιστορίες του τίποτα

Αν έφυγα από τους δρόμους που έλιωναν οι σόλες των παπουτσιών μου είναι γιατί με βαρέθηκαν οι δρόμοι. Κάποτε ξαναγυρίζω, τους συναντώ μεταμφιεσμένος μην τύχει και με αναγνωρίσουν. Άλλοτε περπατώ με το βλέμμα ψηλά στα σύννεφα για να μην μπλεχτούν οι ματιές μας. Ή σφραγίζω τα μάτια παριστάνοντας τον ξένο: με τα χέρια, με χθεσινές εφημερίδες, με λάδι. Μόλις με αναγνωρίσουν η ιστορία επαναλαμβάνεται. Εξοστρακίζομαι από τις χαρούμενες παραλίες τους. Αποβάλλομαι απένθητος. Ώσπου, κάποια μέρα, αλλάζω δέρμα και επιστρέφω. Με νέες ηδονές κάτω από τα νύχια, με λαχτάρα να πιπιλίσω την άσφαλτο, με όλα τα βέλη ακονισμένα, με την επιθυμία να θυμηθώ το τίποτα. Μου αρέσουν οι ιστορίες των δρόμων που ποτέ δεν λένε τίποτα. Ούτε οι δρόμοι, ούτε οι ιστορίες. Μία από αυτές είναι κι αυτή που μόλις διάβασες.