leykos xronos

leykos xronos

Σάββατο, 4 Ιανουαρίου 2014

ιστορίες του τίποτα

Αν έφυγα από τους δρόμους που έλιωναν οι σόλες των παπουτσιών μου είναι γιατί με βαρέθηκαν οι δρόμοι. Κάποτε ξαναγυρίζω, τους συναντώ μεταμφιεσμένος μην τύχει και με αναγνωρίσουν. Άλλοτε περπατώ με το βλέμμα ψηλά στα σύννεφα για να μην μπλεχτούν οι ματιές μας. Ή σφραγίζω τα μάτια παριστάνοντας τον ξένο: με τα χέρια, με χθεσινές εφημερίδες, με λάδι. Μόλις με αναγνωρίσουν η ιστορία επαναλαμβάνεται. Εξοστρακίζομαι από τις χαρούμενες παραλίες τους. Αποβάλλομαι απένθητος. Ώσπου, κάποια μέρα, αλλάζω δέρμα και επιστρέφω. Με νέες ηδονές κάτω από τα νύχια, με λαχτάρα να πιπιλίσω την άσφαλτο, με όλα τα βέλη ακονισμένα, με την επιθυμία να θυμηθώ το τίποτα. Μου αρέσουν οι ιστορίες των δρόμων που ποτέ δεν λένε τίποτα. Ούτε οι δρόμοι, ούτε οι ιστορίες. Μία από αυτές είναι κι αυτή που μόλις διάβασες.
   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου