leykos xronos

leykos xronos

Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2014

Απρίλιος



Η χαρά μου παράλληλη και η δική σου απέναντι, ενισχυμένη με την παρειδωλία που προσφέρουν τα σύννεφα. Είδες πως μοιάζουμε; Ίδιο καθρέφτισμα του Ρόρσαχ. Κι όταν σου φωνάξω θα μ’ ακούσεις, θα με νιώσεις μέσα απ’ το σπιράλ καλώδιο που απλώνει το ξερακιανό του χέρι πάνω απ’ τα κεφάλια των περαστικών ή κάτω από τις μουσούδες των τρωκτικών, εξαρτάται που θα ζεις εκείνη τη στιγμή του καλέσματος, της ένωσης του ελικοειδούς λώρου με τα υπόλοιπα ζωτικά όργανα. Θα με ακούσεις πριν σηκωθείς απ’ το κρεβάτι και πριν ετοιμαστείς για τη δουλειά ή τη βόλτα σου ή την πιο μακρινή σου πτήση. Μαζί θα αποκρυπτογραφήσουμε κάθε μυστικό σημάδι, θα λύσουμε κάθε αίνιγμα και θα γελάμε πίνοντας τον καφέ μας κάτω από τις πρώτες αχτίδες του φρέσκου ήλιου, διαβάζοντας ο ένας στον άλλον εκείνο το χιλιάνικο ποίημα του Πάρρα που λέει: τα δέντρα δεν είναι άλλο από έπιπλα που κουνιούνται.     
Σόλο στο σόλο του πιάνου κάθε φάρσας, σόλο στο σόλο κάθε ηλιαχτίδας που χαϊδεύει τις πλάτες μας και μας φωτίζει ενώ ανεβαίνουμε όλο και ψηλότερα στα μάτια των υπολοίπων, όλο και ψηλότερα πάνω από τις σκιές, με την ευχή, και χωρίς αυτήν, να ανταμώσουμε εκεί όπου οι ευθείες μας τέμνονται, εκεί όπου οι ζωές μας μεταμορφώνονται σε ζωή, διώχνοντας τον πόνο που προκαλεί κάθε στείρα λέξη, εξαφανίζοντας τις παράλληλες γραμμές, γιορτάζοντας την ανέμελη Άνοιξη με τις αγκαλιές και την αγάπη που της πρέπει.  

φωτο: Θωμαή Παυλίδου
 

Τρίτη, 18 Μαρτίου 2014

της νάρκης του θανάτου


Λυπάμαι για τα σπίτια που καίγονται
έστω κι αν δεν πάτησα το πόδι μου εκεί

Λυπάμαι για τα σπίτια που σαπίζουν
γνωρίζοντας ότι ποτέ δεν κοιμήθηκα στα σπλάχνα τους.



Τρίτη, 11 Μαρτίου 2014

δαχτυλίδια ουρανού


Κρεμασμένος απ' τα χείλη μιας οθόνης, φτιαγμένος από κάρβουνο, ποτισμένος με συντηρητικά, στιγματισμένος από το ξεθωριασμένο τατού, καίω τους πόθους με ημερομηνίες λήξης, μαραίνοντας όνειρα πετρελαίου, κάτω από τις πυρωμένες αντιστάσεις μιας νύχτας πνιγμένης στη σκόνη που άφησες πίσω σου, μιας άνοστης νύχτας, χωρίς βήματα, χωρίς ίχνη κρασιού στο λευκό στήθος, χωρίς ανάγκη. 

Κυριακή, 2 Μαρτίου 2014

μάρτιος




Τα πέπλα σου χορογραφούν στο άγγιγμα της δροσιάς, μόλις χαράζει, πλάι στα αποτυπώματα των νυμφών, στους αρχαίους φλοιούς και στις κανάτες με το ωριμασμένο νέκταρ. Δεν έχει σημασία που σε βρίσκω. Αν ζεις στις κάτω χώρες ή δίπλα στο μαξιλάρι μου, αν χορεύεις ανάμεσα στους γκρίζους βλαστούς κάθε απογεύματος ή κοιμάσαι στην κουζίνα μου, αν ισορροπείς στα πριονισμένα κλαδιά της καστανιάς ή σκαλίζεις τον κήπο μου, αν ψάχνεις το πέλαγος μέσα στο δάσος ή γιατρεύεις τον πόνο στο κεφάλι μου, αν γεύεσαι παράξενα μανιτάρια ή καπνίζεις τον βαρύ καπνό μου, αν ποτίζεις την πλάση με αγάπη ή μου τραγουδάς να ξυπνήσω, αν απλώνεις γέφυρες για τους ανήμπορους ή γκρεμίζεις την καλύβα μου, αν μετεωρίζεσαι λίγο πιο πάνω απ’ το πιο χαμηλό σύννεφο ή ξεσκονίζεις το κελάρι μου, αν ταΐζεις τους αδέσποτους πρίγκιπες ή χορταίνεις τη μοναξιά μου, αν συχνάζεις στις τεράστιες λεωφόρους ή κουρνιάζεις στην πιο σκοτεινή γωνιά μου, αν κελαρύζεις στις ψηλές πηγές ή σιωπάς στην τσέπη μου, αν ενώνεις τους κόσμους με λινά υφάσματα ή μου κλείνεις το μάτι λίγο πριν τα μεσάνυχτα, αν γράφεις πολύχρωμες αράδες ή ακονίζεις τα μολύβια μου, αν σφραγίζεις τα βλέφαρά σου το απομεσήμερο ή με λατρεύεις κάθε σούρουπο, αν βαδίζεις χωρίς να κοιτάζεις πίσω ή με παίρνεις στην αγκαλιά σου τις νύχτες… σημασία έχει να μην σε χάσω πάλι έστω κι αν δεν είσαι κοντά μου. 

φωτο: Θωμαή Παυλίδου