leykos xronos

leykos xronos

Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2014

παραμίλησε χωρίς να ακουστεί

"Έχεις καιρό να ασχοληθείς μαζί μου, τον άκουσα να μονολογεί μπροστά στην τραχιά επιφάνεια του τοίχου. Αμέσως αναρωτήθηκα σε ποιον μπορεί να μιλά και τι βλέπει μπροστά του."

Μ' αυτά τα λόγια ξύπνησα. Τα είπα εγώ ή τα άκουσα από κάποιον άλλον; Δεν μπόρεσα να καταλάβω. Έξω, σήμερα, δεν είναι ούτε καλοκαίρι, ούτε τίποτα που να θυμίζει γη. Άλλους πλανήτες δεν γνωρίζω κι αν γνώρισα κάποτε δεν τους θυμάμαι πια.

"Ο τοίχος στέγνωσε όπως τα χείλη από το πέρασμα του έρωτα."

Σηκώθηκα βγάζοντας την ιδρωμένη φανέλα. Τι διάολο θέλω και φοράω το μάλλινο στον ύπνο μου; Κατάλοιπα στις γωνίες κάθε δερμάτινου εαυτού. Τρίχες σγουρές, ιδρωμένες, χιλιοφορεμένες. Τις πετώ μακριά. Αντιστέκομαι στον πειρασμό να βρέξω το σώμα μου με νερό της βρύσης. Περπατώ στον διάδρομο πάνω - κάτω, πάνω - κάτω. Τέλος, βρέχω το σώμα μου με νερό της βρύσης. Ρέει καυτό. Προσθέτω κρύο. Κι άλλο. Σταματώ. Κόβω τη ροή. Υπάρχει ο φόβος, σε κάποια ανεξερεύνητα σκαλοπάτια, ότι η βρύση δεν θα ξανατρέξει, ότι θα στερέψει, ότι έχει ήδη στερέψει. Βγαίνω από την μπανιέρα και χωρίς να σκουπίσω τα νερά κατευθύνομαι προς το ψυγείο. Ο λογαριασμός της ύδρευσης λείπει από το παγοδρόμιο των λογαριασμών. Όλα κυλούν όπως θα έπρεπε.
  
  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου