leykos xronos

leykos xronos

Κυριακή, 24 Αυγούστου 2014

Σεπτέμβριος



Διάδρομος απογείωσης, φωτισμένος ακόμη και τη μέρα με φώτα διαφορετικά, λαμπερά, όχι σαν αυτά της παραλιακής που δείχνουν πολύ κόκκινα τη νύχτα. Βέβαια, τα χρωμάτισαν κόκκινα για να ξεχωρίζουν. Να μην μοιάζουν με τα άλλα, να μην μπερδεύουν τους ιπτάμενους, να μην προκαλούνται ατυχήματα. Όμως οι ιπτάμενοι, οι φτερωτοί, έχουν έναν μοναδικό τρόπο να ξεκολλούν από το χώμα και να επιστρέφουν σ’ αυτό, όποτε το θελήσουν. Με σκέρτσο, με χάρη μπαλαρίνας, επιχειρούν χαμηλές και ψηλές πτήσεις, ακροβατικά ριψοκίνδυνα, μετεωρισμούς, απότομα γυρίσματα και χτυπήματα των πτερυγίων. Μένεις με ορθάνοιχτο το στόμα και τους θαυμάζεις προσπαθώντας να πραγματοποιήσεις έστω και το ελάχιστο απ’ αυτό που κάνουν ξέροντας ότι δεν θα καταφέρεις και πολλά. Οι αποτυχίες μπορεί να μην σε πτοούν και συνεχίζεις. Αντιγράφεις σημειώνοντας με το μολύβι σου τις γωνίες κλίσης, το άνοιγμα και το χτύπημα των φτερών, την κίνηση της ουράς, το στρίψιμο του κεφαλιού. Έπειτα κάνεις διορθωτικές αλλαγές, σε κάθε νέα πτήση, σε κάθε απογείωση, σε κάθε πετυχημένη προσγείωση, σε κάθε αρπακτική επίθεση. Σβήνεις με τη γομολάστιχα, προσθέτεις και πάλι αφαιρείς μέχρι οι σημειώσεις να έχουν το αποτέλεσμα που σε ευχαριστεί και ξεκινάς εκ νέου την προσπάθεια, παίρνεις φόρα τρέχοντας όσο πιο γρήγορα μπορείς και κάνεις να ανοίξεις τα κέρινα φτερά σου πάνω από τα κοφτερά βράχια, τα χτυπάς με λύσσα, με δήθεν άρτια τεχνική, μέχρι που λυγίζουν και σε αναγκάζουν να προσγειωθείς ανώμαλα εκεί απ’ όπου ξεκίνησες. Σε αναγκάζουν να σκεφτείς και να δεχτείς ότι εσύ θα μένεις για πάντα στο χώμα ενώ οι φτερωτοί αλήτες έχουν ήδη δραπετεύσει.

φωτ. Θωμαή Παυλίδου
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου