leykos xronos

leykos xronos

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2014

Οκτώβριος


Μέσα στο σπίτι δεν έχει και πολλά να κάνεις. Πάντα θαύμαζες τη θέα από το παράθυρο. Αυτή σε καλωσόρισε όταν πρωτοήρθες. Μ’ αυτή κάνεις παρέα από τότε, βρέξει χιονίσει. Οι κυβόλιθοι δημιουργούν το παζλ που μέρα με τη μέρα και κάθε νύχτα φθείρεται κάτω από τις σόλες των περαστικών. Το γιατρεύεις με τα μάτια σου. Του χαμογελάς μέχρι να έρθουν οι εργάτες και να αντικαταστήσουν κάθε σπασμένη πέτρα, κάθε αλλοιωμένη πλάκα του πεζόδρομου. Μέχρι να κάνουν το στατικό σκηνικό σου σαν καινούριο και μόλις συμβαίνει αυτό αναθαρρείς και γεμίζεις την κούπα σου με μυρωδάτο καφέ συνεχίζοντας να μετράς τα βήματα, τις χαρακιές, τις νέες φθορές. Άλλοτε μαντεύεις τι υπάρχει από κάτω ακριβώς. Ποια υπόγεια θέα μένει εσώκλειστη στα λημέρια των υπονόμων. Γράφεις στο μπλε τετράδιο ξοδεύοντας τη μελάνη σου πότε για ό,τι βλέπεις και πότε για ό,τι φαντάζεσαι. Ποτέ κανείς περαστικός δεν σήκωσε το κεφάλι να σε κοιτάξει έστω κι αν όλοι ξέρουν ότι βρίσκεσαι μόλις στον πρώτο όροφο, τέσσερα μόλις μέτρα πάνω από την πλατεία. Δεν κρατάς κακία σε κανέναν. Σου αρκεί που τους βλέπεις εσύ, που τους λογαριάζεις, που γράφεις γι’ αυτούς μυστικά που μοιράζεσαι με το στραπατσαρισμένο σου τετράδιο. Τόσα χρόνια, από την πρώτη κιόλας στιγμή, αποφάσισες να μην περάσεις ποτέ το κατώφλι της εξώπορτας. Είναι επιλογή σου και τη σέβομαι έστω κι αν κάποτε έπεσα στα πόδια σου παρακαλώντας για μία βόλτα. Η θέση σου είναι δίπλα στο παράθυρο, η τροφή σου είναι η θέα, το αυτί του κόσμου είναι το μικρό μπλε τετράδιο που κουβαλάς από τα γυμνασιακά σου χρόνια. Οι σελίδες γεμίζουν, οι διαβάτες εμφανίζονται στο κάδρο σου κι έπειτα χάνονται για πάντα ενώ εσύ ενθουσιάζεσαι και αναρωτιέσαι πως γίνεται να μην περνά δεύτερη φορά κανένας απ’ όλους αυτούς. Όταν οι σελίδες κάποτε τελειώνουν ξεκινάς από την αρχή, στο ίδιο πάντα τετράδιο, γράφοντας πάνω στα ήδη γραμμένα, πατώντας τον στυλογράφο σου πάνω στα παλιά γράμματα, στα πρώτα μελανά σημάδια, στις ίδιες σελίδες που με τα χρόνια δεν τους έχει μείνει κανένα κενό, καμιά ανάσα και δείχνουν τόσο ποτισμένες από τη μελάνη που θυμίζουν κάπως τη θέα από το παράθυρό σου. 

φωτ. Θωμαή Παυλίδου

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου