leykos xronos

leykos xronos

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

Νοέμβριος

Ένα απαλό βήμα έμεινε πριν την ολοκλήρωση, πριν τον απόλυτο εναγκαλισμό, πριν την αφετηρία. Πάντα νιώθαμε βαθιά μέσα μας ότι το τέλος είναι η αρχή των πάντων. Το λέγαμε στους διπλανούς μας κι εκείνοι κρυφογελούσαν. Δεν γνώριζαν μα με τα χρόνια το έμαθαν καλά. Μην σιωπάς και δώσε μου ένα φιλί με τα μάτια ανοιχτά. Άσε τη λάμπα με το χάρτινο καπέλο να φωτίζει τις μορφές των δέντρων μήπως και χαθούν οι σκιές του χρόνου και γίνουν μουσικές στ’ αυτιά μας. Στροβιλίσου μαζί μου. Σήκωσε τον άνεμο με το φουστάνι σου και παρέσυρε ό,τι επιμένει να βαλτώνει. Δείχνεις όμορφη όσοι μήνες κι αν περάσουν τεθλασμένα από δίπλα σου. Σε αναφέρουν βιβλία, ποιήματα, τα πινέλα των ζωγράφων του κόσμου βάφουν τη μορφή σου. Η ανάσα σου μυρίζει απάτητες πλαγιές και παγωμένες θάλασσες. Στον δρόμο πίσω σου άφησες ζαχαρωτά και γλυκά του κουταλιού. Χρωμάτισες όλες τις μικρές και μεγάλες πολιτείες που άγγιξες. Ενέπνευσες, προσδιόρισες, στιγμάτισες, έδωσες νόημα στη ζωή. Μου έμαθες ότι εκείνο το αστέρι δεν είναι και τόσο μακρινό κι ίσως αν τεντώσω καλά τα χέρια μου το φτάσω κάποια μέρα. Μια μέρα που δεν θα είναι παραμυθένια αλλά θα είναι αληθινή και τόσο κοντά μου όπως είσαι κι εσύ. Πιάσε το χέρι μου κι έλα να κάνουμε εκείνο το απαλό βήμα που λέγαμε. Μονάχα έτσι θα γλυκάνουμε το κρύο που τόσο ανελέητα μας πολιορκεί. Θυμάμαι τα λόγια σου. Θυμήσου τα λόγια μου. Χυμοί και αποστάγματα, γαλήνιες προσευχές και μελλοντικές αναμνήσεις όσο το νερό θα κυλά κρύσταλλο μέσα στις χούφτες μας. 

φωτ. Θωμαή Παυλίδου




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου